Uzasadnienie
W piśmie z dnia 21 lutego 2018 r. A. V., reprezentowanego przez kuratora T. V., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.
Do skargi dołączył, złożony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. We wniosku podano, zarówno Skarżący jak i brat będący jego kuratorem utrzymują się jedynie z pomocy uzyskiwanej w procedurze uchodźczej. Z racji tego, że zarówno Skarżący jak i jego rodzina mieszkają w ośrodku dla uchodźców otrzymują jedynie kieszonkowe w wysokości 70 zł miesięczne. Oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności ani wartościowych rzeczy.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że zarówno skargę w niniejszej sprawie jak i wniosek o przyznanie prawa pomocy wniósł w imieniu małoletniego skarżącego kurator T. V. – ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2017 r., sygn. [...]. Postanowieniem tym ustalono dla małoletniego kuratora celem reprezentowania jego interesów w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie uznano, że powyższe postanowienie rozciąga się również na prawo poddania przez kuratora sądowego weryfikacji zapadłych w sprawie decyzji, w związku z czym uwzględniono T. V. jako kuratora małoletniego skarżącego (zarządzenie z dnia 5 kwietnia 2018 r.).
W związku z powyższym należało również uznać, że ustanowiony kurator mógł również złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Żądanie przyznania prawa pomocy służy bowiem ochronie sfery prawa strony do sądu, gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Przechodząc do oceny złożonego wniosku należy wskazać, że zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, nie ma również możliwości zdobycia środków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Mieszka w ośrodku dla cudzoziemców i otrzymuje jedynie niewielkie (70 zł) kieszonkowe.
Stwierdzić należy, że powyższe świadczenie nie pozwala na wygospodarowanie kosztów na poniesienie kosztów sądowych ani ustanowienia z wyboru profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi 480 zł. Opłata ta znacznie przewyższa otrzymywane przez Skarżącego (i jego rodzinę) świadczenie.
Zauważyć należy, że warunkiem uzyskania pomocy prawnej w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest również oświadczenie, że wnioskodawca nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżący pozostawał w takim stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem.
Stwierdzić zatem należy, że zostały spełnione ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa orzeczono jak w postanowieniu.