Uzasadnienie
A. W. i W. W. wnieśli w dniu 6 maja 2010 r. skargę na – jak to określili – postanowienie w sprawie uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy wydane w dniu [...] września 2009 r. przez Ministra Środowiska.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, który stał się organem właściwym w przedmiotowej sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) podał, iż skarga dotyczy postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r., sprostowanego postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. organ utrzymał w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy, natomiast postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Minister Środowiska sprostował oczywistą omyłkę w ww. postanowieniu z [...] sierpnia 2008 r. dotyczącą numeru działki, na której planowana jest inwestycja.
Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2010 r. skarżący zostali wezwani do sprecyzowania skargi, czy pismo wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu w dniu 6 maja 2010 r. stanowi skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki czy też stanowi skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
W piśmie z dnia 5 lipca 2010 r. skarżący sprecyzowali skargę podając, iż jej przedmiotem jest postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie skarżący poinformowali Sąd, iż wcześniej nie mogli złożyć skargi na ww. postanowienie, bowiem odesłali je do organu w dniu 19 września 2008 r., gdy stwierdzili, że jest w nim podany błędny numer działki. Omawiane postanowienie zostało im ponownie przesłane przy piśmie organu z dnia 20 kwietnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r. zostało doręczone skarżącym w dniu 1 września 2008 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 1 października 2008 r.
Należy zaznaczyć, że wydanie w dniu [...] września 2008 r. postanowienia w trybie art. 113 § 1 kpa o sprostowaniu oczywistej omyłki w zakresie niewłaściwego podania numeru działki w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2008 r., nie wstrzymało biegu terminu do wniesienia skargi na postanowienie z [...] sierpnia 2008 r. Nieistotny był także fakt, na który powołują się skarżący w piśmie z dnia 5 lipca 2010 r., iż stwierdzając omyłkę w podaniu numeru działki w postanowieniu z [...] sierpnia 2008 r. odesłali przedmiotowe postanowienie do organu w dniu 19 września 2008 r. Organ ponownie przesłał im to postanowienie przy piśmie z dnia 20 kwietnia 2010 r. i dopiero wtedy, zdaniem skarżących, możliwe było złożenie skargi. Okoliczność ta nie miała wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. Obowiązujące przepisy prawa dają możliwość wniesienia skargi na rozstrzygnięcie administracyjne w terminie 30 dni od momentu jego doręczenia.
Doręczenie kwestionowanego postanowienia w niniejszej sprawie – o czym już wyżej była mowa - nastąpiło w dniu 1 września 2008 r. Skarżący niezależnie od stwierdzenia omyłek w kwestionowanym rozstrzygnięciu, winni wnieść na nie skargę najpóźniej w dniu 1 października 2008 r. Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 6 maja 2010 r., a zatem ze znacznym uchybieniem wymaganego terminu.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, który stanowi, że sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, orzeczono jak w sentencji.