Uzasadnienie
M. B. (dalej: "skarżący") wraz ze skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący nie posiada jakiegokolwiek majątku. Podał, że źródło jego utrzymania stanowi renta w wysokości 749 zł. Wymienił następujące wydatki: czynsz najmu- 517,50 zł, opłaty za media - 85 zł, koszty leczenia – 130 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Zdaniem referendarza sądowego, skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a więc jego wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący nie posiada jakiegokolwiek majątku, jedynym źródłem jego utrzymania jest świadczenie rentowe w wysokości 749 zł. W tej sytuacji należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych, ani opłacić wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.