Uzasadnienie
P. G. wraz ze skargą na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na przewoźnika wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jego jedynym źródłem dochodu jest działalność w zakresie przewozu drogowego. Wykonywanie tej działalności wiąże się z koniecznością systematycznych wydatków na paliwo, ubezpieczenia, przeglądy techniczne, szkolenia pracowników, odnawianie i naprawa sprzętu. Jednocześnie skarżący podkreślił, że aby działalność przynosiła dochód musi dbać o wykonywanie jej na odpowiednim poziomie, albowiem istnieją inni przedsiębiorcy świadczące podobne usługi, konkurujące o klienta.
Skarżący dodał, że w branży transportowej istnieje kryzys i zostało to dostrzeżone przez ustawodawcę. Ustawodawca uwzględniając nadzwyczajny stan zagrożenia i utrudnienia w prowadzeniu działalności transportowej wprowadził 12 lutego 2010 r. ustawę antykryzysową dla transportu drogowego.
Ponadto, skarżący podniósł, że w chwili obecnej jego działalność jest ograniczona do kursów międzynarodowych na terytorium [...]. Z uwagi na poważny kryzys polityczny, który dotknął ten kraj, znacznemu obniżeniu uległa ilość pasażerów i w konsekwencji znacznie wzrosły koszy prowadzonej przez niego działalności.
Zdaniem skarżącego wyegzekwowanie kwoty 12 917,40 zł (wysokość nałożonej kary) przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ niezależnie od orzeczenia kończącego postępowanie sądowe, kwota będzie już uiszczona, a jej ewentualny zwrot nie przywróci stanu poprzedniego. Skarżący wskazał, że uiszczenie kary doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do ograniczenia bądź zaprzestania prowadzenia przez niego działalności.
Przy piśmie z 29 maja 2017 r. skarżący złożył m.in. kopie zeznań podatkowych za lata 2015 i 2016 na poparci swojego stanowiska.
Komendant Główny Straży Granicznej nie zajął stanowiska odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to takie skutki, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący w uzasadnieniu wniosku przedstawił argumentację, która w jego ocenie spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Okoliczności do jakich odwołał się skarżący dotyczą utraty płynność finansową w prowadzeniu działalności gospodarczej, która od kilku lat znajduje się w kryzysie. Zdaniem Sądu wiarygodne są powyższe twierdzenia skarżącego. Stopień prawdopodobieństwa wystąpienie ww. okoliczności wzmacnia wysokość wymierzonej kary, tj. kwota 12 917,40 zł w zestawieniu z wysokością uzyskiwanego dochodu, który w zgodnie z zeznaniami podatkowymi wyniósł w 2015 r. ok. 25 000 zł, zaś w 2016 r. ok. 2800 zł. W istocie wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpoznaniem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi, może zakłócić prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej przez skarżącego, co należy zakwalifikować jako możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego zasadne jest udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.