Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 989/15 pozostawiono bez rozpoznania wniosek V. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również: Spółka, skarżąca, strona) o przyznanie prawa pomocy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania było spowodowane niezłożeniem wniosku na urzędowym formularzu PPPr (art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Odpis powołanego zarządzenia doręczono Spółce w dniu 5 maja 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 16 akt sprawy).
W dniu 12 maja 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu strona wskazała, że w toku postępowania, którego wznowienia się domaga, była reprezentowana przez pełnomocnika. Złożone do akt sprawy pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane, zatem w dalszym ciągu – w postępowaniu wywołanym skargą o wznowienie postępowania – jest ona reprezentowana przez tego samego pełnomocnika. To pełnomocnikowi należy więc doręczać pisma w sprawie. Jak skarżąca zauważyła, wezwanie do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało błędnie wysłane bezpośrednio na adres Spółki (a nie do pełnomocnika). W konsekwencji niedopuszczalne było pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W piśmie z dnia 21 lipca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej (r. pr. J. H.) do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie (wraz formularzem wniosku) doręczono w dniu 24 lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 35 akt sprawy). Pozostaje ono bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, w brzemieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., które ma zastosowanie w przedmiotowe sprawie, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem postępowania po złożeniu sprzeciwu nie jest więc ocena zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego, lecz ponowna ocena złożonego przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy - w pierwszej kolejności ocena warunków formalnych tego wniosku.
Stosownie do treści art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 ppsa). Przepisy art. 252 § 2 i art. 257 ppsa mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Zatem w sytuacji, gdy strona postępowania sądowoadministracyjnego ubiega się o przyznanie prawa pomocy obowiązana jest każdorazowo złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, przy czym wypełnienie tego obowiązku może nastąpić od razu (bezpośrednie złożenie wypełnionego formularza w Sądzie) lub poprzez złożenie takiego formularza w wyznaczonym terminie (uzupełnienie wniosku złożonego uprzednio w niewłaściwej formie). Powyższe wynika z treści art. 252 § 2 i art. 257 ppsa, które są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, i od których ustawodawca nie przewidział wyjątków.
W przedmiotowej sprawie V. sp. z o.o. z siedzibą w W., pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do wypełnienia i złożenia w Sądzie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wezwania tego nie wykonała. Tym samym nie uzupełniła ona uprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w niewłaściwej formie. To zaś obliguje do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ppsa należało orzec, jak w postanowieniu.