Uzasadnienie
Marszałek Województwa M., w piśmie z [...] marca 2018 r. zatytułowanym "sprzeciw" zakwestionowała postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2018 r., którym uchylono postanowienie Marszałka Województwa M. z [...] listopada 2017 r. znak: [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (legalizacja) wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w D., gmina L. przy ul. [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że od zaskarżonego postanowienia wydanego na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej również "k.p.a.") nie przysługuje sprzeciw, o którym mowa w art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), tylko skarga, o której mowa w Dziale III Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym Rozdział 2 Skarga ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takie pogląd jest prezentowany zarówno w doktrynie (por. J. Jagielski, J. Piecha, P. Pietrasz, Art. 64a, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2017, s. 425-426) i orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2018 r. II OZ 130/18, wskazane orzeczenie i orzeczenie powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie Sąd przyjął, że pismo z [...] marca 2018 r. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2018 r.
Jednocześnie Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu, gdyż w niniejszej sprawie Marszałek Województwa [...] nie jest podmiotem uprawnionym do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2004).
Dalej należy zauważyć, że podstawę legitymacji procesowej strony stanowi przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
W tym miejscu należy wskazać, na dominujące od lat 90-tych ubiegłego stulecia stanowisko judykatury, które choć odnosi się do gminy, to warte jest zasygnalizowania w niniejszej sprawie, tj. skargi jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z tym poglądem przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ma gmina, choćby nawet miała w tym interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji w określonej sprawie upoważniony jest wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy (por. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2000 r., sygn. OPK 14/00). Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r., OPS 1/03).
Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji lub uznanie go za uczestnika postępowania doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1984 r., III AZP 5/84; publ. OSNC 1985, z. 7, poz. 86 z aprobującą glosą J. Borkowskiego, OSP 1986, z.2, poz. 26). Słuszność przedstawionego poglądu potwierdził wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 października 2009 r. sygn. akt K 32/08 (publ. OTK-A z 2009 r., nr. 9, poz. 139).
Przenosząc powyższe na kanwę rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Marszałek Województwa [...] działając jako organ administracji publicznej pierwszej instancji wydał w [...] listopada 2017 r. postanowienie w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym utracił on uprawnienie do występowania zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony. Wnosząc niniejszą skargę nie działał więc jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występował jako organ administracji publicznej w stosunkach publiczno-prawnych na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji.
W związku z powyższym Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że z racji orzekania w sprawie w charakterze organu administracji publicznej I instancji, Marszałek Województwa [...] nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu. Tym samym rozpoznawana skarga jako wniesiona przez podmiot uprawniony jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.