Uzasadnienie
Skarżąca M. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych w całości oraz na ustanowieniu adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody [...] o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego.
Sprawa ze skargi M. K. została zakończona przed sądem I instancji na mocy postanowienia z dnia 27 lipca 2011 r. o odrzuceniu skargi. W konsekwencji na obecnym etapie postępowania skarżąca nie jest zobowiązana do ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. Ewentualne, koszty, które w przyszłości musiałaby uiścić strona skarżąca, sprowadzałyby się przede wszystkim do wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od postanowienia sądu I instancji (oczywiście w przypadku jej wniesienia). Pozostałe koszty postępowania, jakie ewentualnie może ponieść wnioskodawczyni dotyczyłyby wynagrodzenia przysługującego fachowemu pełnomocnikowi za sporządzenie środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji (tzw. przymus adwokacki).
W oparciu o treść wniosku PPF ustalono następujący stan faktyczny: Skarżąca podstawowe potrzeby życiowe zaspokaja z "niewielkich oszczędności" oraz dzięki pomocy przyjaciół i znajomych. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, pracuje dorywczo – ostatnio w okresie 5.08 – 23.08. 2011 jako kasjer (jak oświadczyła wynagrodzenia w wysokości ok. 450 zł jeszcze nie otrzymała). Nie posiada żadnych przedmiotów majątkowych.
Stwierdzono co, następuje:
Wniosek M. K. zasługuje na uwzględnienie w całości.
Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego prawa do uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej, ani prawa do zwolnienia od kosztów sądowych. Wymóg ponoszenia kosztów postępowania nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadajacej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Przez pojęcie "środki" należy rozumieć nie tylko środki finansowe gromadzone na rachunkach bankowych czy wartość środków trwałych. Obowiązkiem ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy jest wykazanie faktu podjęcia starań o uzyskanie środków finansowych, niezależnie od efektów.
Podkreślić należy, ze skarżąca podejmuje starania o uzyskanie środków finansowych, zatrudniając się na czas określony w sieci supermarketów jako kasjer.
Stwierdzić więc trzeba, że skarżąca nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Reasumując, okoliczności życia i majątku M. K. odpowiadają wymogom przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z wyżej powołanych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.