Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2006r., sygn. akt IV SA/Wr 491/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu /WSA/ oddalił skargę K. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [... ] r. Nr [... ] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej z dnia [... ] r. Nr [... ] po wznowieniu postępowania w części dotyczącej odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
Skarżący nie złożył w przepisanym terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie wraz z uzasadnieniem.
Pismem z dnia [... ] r. K. S. wniósł "odwołanie", w którym zwrócił się o ponowne rozpoznanie jego sprawy.
W odpowiedzi na wezwania Sądu do sprecyzowania, jakim środkiem prawnym jest w rzeczywistości to "odwołanie" skarżący, pouczony o podstawach wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego oświadczył, iż stanowi ono właśnie skargę o wznowienie postępowania.
W skardze tej K. S. podniósł, że nie zgadza się z orzeczeniem Sądu Administracyjnego, gdyż Sąd nie uznał świadków, którzy potwierdzili jego przynależność do Batalionów Chłopskich i jego zaangażowanie w prowadzone akcje przez Oddział porucznika W. M., A. T. i S. M. Pokrótce przedstawił też swą działalność w tym okresie.
Wskazał, iż prawdopodobnie Sąd wziął pod uwagę fakt, że nie złożył legitymacji partyzanckiej.
Nadto dodał, że po wojnie, w 1952r. został wcielony do wojska. W 1955r. wyszedł z wojska jako inwalida wojskowo-wojenny. Obecnie zmuszony jest odzyskać prawa inwalidy wojennego ze względu na to, iż był kurierem.
Zarzucił również, że Sąd nie wziął pod uwagę brzmienia przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych innych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Z przepisów tej ustawy wyraźnie wynika, iż odnosi się ona do wszystkich osób, które czynnie uczestniczyły w II wojnie światowej w celu odzyskania niepodległości Państwa Polskiego, a nie tylko do osób, które ukończyły 16 rok życia. Nie ulega to wątpliwości, albowiem w Związku Inwalidów Wojennych zarejestrowane są osoby, które dziś są młodsze od niego, a również czynnie uczestniczyły w działaniach wojennych.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona przez K. S. nie jest dopuszczalna.
Podstawy wznowienia postępowania sądowego zostały określone w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej: p.s.a.
W świetle przepisów tego działu można żądać wznowienia postępowania: 1) z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia nieważność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe, 2) gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, 3) gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, 4) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, 5) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Tymczasem skarżący czyni zarzut Sądowi, że nie uznał świadków, którzy potwierdzili jego przynależność do Batalionów Chłopskich i jego zaangażowanie w prowadzone akcje przez Oddział porucznika W. M., A. T. i S. M. oraz, że nie wziął pod uwagę brzmienia przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych innych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Zarzuty te niewątpliwie nie mieszczą się w żadnej z przedstawionych już podstaw wznowienia postępowania sądowego. Skoro więc skarga K. S. nie opiera się na żadnej z nich, to jako taka nie jest dopuszczalna.
Z powyższych względów, na podstawie art. 281 p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.