Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 lutego 2017 r. A. K. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o rozpoznanie jego sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi z dnia 13 maja 2016 r., którą zaskarżył decyzję (pismo) Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w L. sp. z o.o. z siedzibą w L. z dnia [...] sierpnia 2015 r., (bez numeru) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, doręczoną mu w dniu 11 sierpnia 2015 r.
Jednocześnie strona wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że w wyniku rozpoznania złożonych przez niego wniosków Spółka w dniu 23 czerwca 2015 r. odmówiła mu udostępnienia informacji publicznych. Wskazane rozstrzygnięcie zostało podpisane przez adwokat A. D. i podawało jako adres do korespondencji siedzibę jej kancelarii w Z. G.. W związku z tym skarżący na ten właśnie adres wysłał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został rozpoznany przez Spółkę w dniu 6 sierpnia 2015 r.
Skarżący podał dalej, że z zachowaniem ustawowego terminu wniósł skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie, również kierując ją na adres pełnomocnika organu. Wobec zaś braku reakcji ze strony Spółki wystąpił do tutejszego Sądu z wnioskiem o wymierzenie jej grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie.
W dniu 10 maja 2016 r. skarżącemu zostało doręczone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 1/16, odrzucające złożony przez niego wniosek o wymierzenie Spółce grzywny za nieprzekazanie skargi wraz aktami sprawy i odpowiedzią, w którym wskazano, że skarga na bezczynność winna była zostać skierowana bezpośrednio do organu Spółki, nie zaś do jego pełnomocnika.
Skarżący wyjaśnił, że aż do momentu doręczenia wskazanego postanowienia był przekonany o zachowaniu prawidłowego trybu wniesienia skargi. W tym przekonaniu utwierdzało go zaś działanie organu, który wskazał przecież adres swojego pełnomocnika jako adres korespondencyjny. Wobec tego niekorzystne skutki związane z uchybieniem terminu do wniesienia skargi wynikają z wprowadzenia skarżącego w błąd i nie są przez niego zawinione.
Skarżący dodał również, że niezwłocznie po otrzymaniu tego postanowienia wniósł skargę na bezczynność organu na właściwy adres wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z powyższych przepisów wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu do wniesienia skargi strona powinna: 1) uchybić terminowi do jej wniesienia, 2) złożyć, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z równoczesnym dołączeniem jej do wniosku, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) uprawdopodobnić okoliczność wykazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Przy czym dwa pierwsze warunki mają charakter formalny, których spełnienie umożliwia odniesienie się przez sąd orzekający w sprawie do merytorycznej zawartości wniosku o przywrócenie terminu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona zachowała tryb postępowania związany z przywróceniem terminu.
Po pierwsze, skarżący niewątpliwie uchybił terminowi do wniesienia skargi na kwestionowane rozstrzygnięcie. Jak wynika bowiem z niepodważonych przez stronę przeciwną twierdzeń skarżącego, pismo z dnia 6 sierpnia 2015 r. otrzymał on w dniu 11 sierpnia 2015 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał zatem z dniem 10 września 2015 r. Skutecznie wniesiona skarga została zaś przekazana organowi dopiero w dniu 13 maja 2016 r., a więc już po upływie ustawowego terminu.
Po drugie, skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w siedmiodniowym okresie od czasu ustania przyczyny zwłoki, tj. od dnia 10 maja 2017 r., czyli dnia otrzymania postanowienia tutejszego Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. Dołączył do niego również samą skargę.
Po trzecie w końcu, skarżący uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Podany w kwestionowanym piśmie z dnia 6 sierpnia 2015 r. adres do korespondencji stanowi w istocie adres pełnomocnika zarządu Spółki, nie zaś adres samego zarządu. Wobec zaś braku pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych, skarżący mógł powziąć mylne przypuszczenie, że sporządzona przez niego skarga powinna zostać przesłana na wskazany w tym piśmie adres pełnomocnika, a nie – jak stwierdził to tutejszy Sąd w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 1/16 – bezpośrednio na adres Spółki. Zatem jego pomyłka we właściwym zaadresowaniu skargi wynikała z wyjątkowych okoliczności niniejszej sprawy, za które jednak to nie on powinien ponosić odpowiedzialności.
Z opisanych względów wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlegał uwzględnieniu, albowiem wnioskodawca uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego win.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.