Uzasadnienie
Z. M. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], którą po wznowieniu postępowania, objętego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]15, orzeczono o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty O. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], orzekającej o przyznaniu skarżącemu prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia 04 kwietnia 2013 r. do dnia 13 maja 2013 r. w wysokości 120% podstawowej kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. 953,10 brutto miesięcznie (pod warunkiem, że liczba godzin szkolenia wynosi nie mniej niż 150 godzin miesięcznie; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie), oraz orzeczono o odmowie przyznania prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia 04 kwietnia 2013 r. do dnia 13 maja 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zarzuty skarżącego odnoszą się do sprawy już rozstrzygniętej przez Wojewodę D. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 52/16 oddalił skargę na tę decyzję.
Pismem procesowym z dnia 4 lipca 2017 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowego z tym uzasadnieniem,że stało się ono bezprzedmiotowe, albowiem zaistniał nowy dowód w toczącym się postępowaniu, a mianowicie decyzja organu z dnia [...].01.2017 r. znak [...], którą umorzono postępowanie w sprawie utraty prawa do stypendium. Według skarżącego " na dzień dzisiejszy nie toczy się żadne postępowanie administracyjne, w którym i co do którego Sąd może wydać wyrok." Do powyższego pisma skarżący dołączył decyzję Starosty O. z dnia 31 stycznia 2017 r. nr [...] uchylająca decyzję z dnia 15 maja 2013 r. nr [...]orzekającą o utracie przez skarżącego prawa do stypendium z dniem 14 maja 2013 r. i orzekająca o umorzeniu postępowania w sprawie utraty prawa do stypendium z dniem 14 maja 2013 r.
Kolejnym pismem procesowym z dnia 11 lipca 2017 r. skarżący cofnął skargę, ponawiając argumentację zawartą w jego piśmie z dnia 4 lipca 2017r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8 10.2017r. I OSK 3/07, Legalis).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w cytowanym art. 60 p.p.s.a., stanowiące przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi. Konsekwencją zaś ustalenia braku sytuacji określonej w art.60 zd.3 p.p.s.a. jest uznanie przez Sąd za dopuszczalne cofnięcie skargi. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie w sprawie, co orzeczono w sentencji.