Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Burmistrz Dz., na podstawie art. 24 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. Dz., odmówił wyłączenia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Dz. od udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego.
Niniejsze postanowienie zawierało pouczenie, iż stosownie do art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a. nie służy na nie zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. A. Dz. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym, katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.
Ocena dopuszczalności skargi wniesionej w niniejszej sprawie wymaga przeanalizowania, czy zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego na postanowienie w przedmiocie wyłączenia organu lub pracownika organu przysługuje zażalenie, ewentualnie czy kończy ono postępowanie w danej instancji lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Innymi słowy czy jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 p.p.s.a., bowiem tylko na takie postanowienia przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Regulacja dotycząca wyłączenia organu oraz pracownika organu zawarta jest w art. 24 i następnych k.p.a. Po myśli art. 24 § 3 k.p.a., na podstawie którego wydano zaskarżone postanowienie, bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym w określonej sprawie na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. powinno nastąpić w formie postanowienia. Brak takiego postanowienia, a w szczególności odmowa wyłączenia pracownika może stanowić o wadliwości postępowania, wadliwość postępowania zaś powoduje istotną wadliwość decyzji w nim wydanej. Na postanowienie w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.), jednakże strona postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika może kwestionować w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w sprawie, o czym stanowi art. 142 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 1990 r., sygn. akt SA/Po 1555/89, ONSA 1990 nr 2-3, poz. 44).
W sytuacji, gdy na postanowienie w przedmiocie wniosku o wyłączenie organu lub pracownika organu nie przysługuje zażalenie i nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie spełnia ono wymogów z art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 p.p.s.a. W konsekwencji skarga na tego rodzaju postanowienia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.