Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 stycznia 2008 r. skarżąca T. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wyrok Sądu Apelacyjnego III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia [...] r. sygn. akt [...] w przedmiocie wysokości przyznanego świadczenia emerytalnego.
Do powyższej skargi dołączony został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W rubryce nr 3 "Informacja o przedmiocie zaskarżenia" wskazała, iż sprawa dotyczy nie uznania płaconych składek emerytalno-rentowych.
W uzasadnieniu wniosku oświadczyła, że jest emerytką z dochodem miesięcznym 1.082,21 zł oraz, że posiada mieszkanie o powierzchni 33,42 m-.
Postanowieniem z dnia 5 marca 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T.B. w powyższej sprawie. W uzasadnieniu wskazano na to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne, a w szczególności do rozpatrywania spraw, których rozpatrywanie należy do właściwości sądów powszechnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Natomiast art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 5 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T. B.. W uzasadnieniu wskazano, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne, a w szczególności do rozpatrywania spraw, których rozpatrywanie należy do właściwości sądów powszechnych.
Nie kwestionując okoliczności zawartych we wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a.
Przesłanka o której mowa we wskazanym wyżej przepisie zachodzi w przypadku, gdy skarga nie może być uwzględniona w świetle jasnych i bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa administracyjnego i w dodatku niepodlegających różnej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. - sygn. akt I SA 745/02 - niepub.). W powyższej sprawie taka przesłanka zachodzi, gdyż skarga na wyrok sądu powszechnego, jako niedopuszczalna, nie podlega właściwości sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.