Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 580/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Powyższe postanowienie uzyskało walor prawomocności z dniem 11 stycznia 2011 r.
W dniu 19 stycznia 2012 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu pismo, którego treść sugerowała, że stanowi ono skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 580/10.
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 171/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. W. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 580/10. Wskazane orzeczenie stało się prawomocne z dniem 12 maja 2012r.
W piśmie z dnia 14 lutego 2014 r. adresowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący sformułował m.in. wniosek wedle którego "ma być sprawa natychmiast wznowiona".
W związku z powyższym wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni, braków formalnych skargi z dnia 14 lutego 2014 r. - pod rygorem jej odrzucenia - poprzez wskazanie podstawy wznowienia. Jednocześnie pouczono skarżącego o treści przepisów art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawierających ustawowe podstawy (przyczyny) wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego.
W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo z dnia 18 marca 2014 r., które w swojej treści nie wskazywało żadnej z podstaw wznowienia postępowania. W piśmie tym skarżący m.in. wnioskował o nie kierowanie do niego więcej pism informujących go o przepisach prawnych, a także wniósł o umorzenie jego sprawy. Wywodził także, że chciałby być traktowany jako kombatant, tym bardziej, że obecnie są mu potrzebne pieniądze, albowiem jest osobą bardzo schorowaną, cierpiącą na wiele poważnych dolegliwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucję wznowienia postępowania regulują przepisy działu VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270, ze. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Zgodnie z art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w tym dziale można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach określonych w art. 271 - 273 p.p.s.a., przy czym podstawę wznowienia mogą stanowić tylko zdarzenia wymienione w owych przepisach. Nadto, do skargi o wznowienie postępowania stosuje się, na mocy art. 276 p.p.s.a., odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli inaczej nie stanowią przepisy o wznowieniu.
Od strony formalnej, skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46, w związku z art. 276 p.p.s.a.), a ponadto zawierać (stosownie do art. 279 p.p.s.a.) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia następuje przez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Natomiast, uzasadnienie podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu na tychże okoliczności na rozstrzygnięcie.
Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast, w sytuacjach określonych w art. 272 § 1 i § 3 p.p.s.a., skargę winno się wnieść w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.
Powyższe wymogi pozwalają na określenie zakresu, podstaw i dopuszczalności wznowienia, co służy realizacji art. 280 § 1 p.p.s.a., wedle którego sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w razie braku jednego z tych wymagań sąd odrzuca wniosek. Badanie, o którym mowa w przywołanym przepisie następuje w pierwszym etapie postępowania i nie dotyczy oceny zasadności skargi o wznowienie. Dopiero bowiem skarga wniesiona w terminie i oparta na ustawowej przesłance wznowienia zobowiązuje sąd do skierowania sprawy na rozprawę, celem jej merytorycznego rozpatrzenia w ramach drugiego etapu postępowania.
Mając na uwadze wskazane wyżej wymagania formalne skargi o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego Sąd dokonał wstępnego badania przedmiotowej skargi pod kątem spełnienia przez nią powyższych wymogów.
W związku z tym, że złożona w przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie zawierała podstaw wznowienia, sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd pouczył jednocześnie skarżącego o treści przepisów art. art. 271-274 p.p.s.a.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie określił podstaw wznowienia. Wprawdzie, w zakreślonym przez Sąd terminie nadesłał pismo z dnia 18 marca 2014 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie, jednak w jego treści skarżący nie wskazał żadnej z podstaw wznowienia postępowania.
Skoro zatem skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 510/10,, to tym samym uznać należało, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Brak tych podstaw polega nie tylko na nieprzytoczeniu określonego przepisu, ale przede wszystkim na niewskazaniu konkretnych okoliczności pozwalających na ustalenie, że określona w przepisach podstawa wznowienia istnieje.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był odrzucić skargę na podstawie art. 280 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276 p.p.s.a..