Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 listopada 2018 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w G. na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 29 ust. 3a i ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1459) odmówił K. P. skierowania do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej celem zmiany kategorii zdrowia z uwagi na brak potrzeb uzupełnieniowych Sił Zbrojnych.
W uzasadnieniu podał, że orzeczeniem Powiatowej Komisji Lekarskiej w P.nr [...] z dnia 23 marca 2006 r. K. P. został uznany za trwale i całkowicie niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny i tym samym został zaliczony do kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej E. Komisja Lekarska przywołała miedzy innymi § 48 pkt 7 i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) rozpoznając przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek oraz przewlekłe choroby skóry nie upośledzające sprawności ustroju. Decyzja ta w skutek braku wniesionego odwołania stała się ostateczna.
W dniu 19 listopada 2018 r. K. P. wystąpił do Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. celem ponownego ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej ze względu na zmianę stanu zdrowia od czasu ostatniego orzeczenia komisji lekarskiej załączając do wniosku zaświadczenie lekarskie datowane na 09 listopada 2018 r., z którego - zdaniem wnioskodawcy - wynikało, że może on ubiegać się o stanowisko zawodowego żołnierza.
Organ i instancji uznał, że wniosek K. P. nie może być pozytywnie rozpatrzony, gdyż z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej może nastąpić wyłącznie w przypadku występowania uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust. 3a ustawy w czasie pokoju nie kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej osoby, wobec której wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej E. Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone odwołaniem, w którym strona stwierdzała, że orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 23 marca 2006 r. opierało się na błędnie zdiagnozowanym w dzieciństwie przewlekłym kłębuszkowym zapaleniu nerek, zaś komisja nie skierowała go na żadne badania potwierdzające jego ówczesny stan zdrowia. O kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej E poprosił w związku z obawą przed tzw. "falą" a także ze względu na trudną sytuację rodzinną.
Aktualnie jest zdrowy, co potwierdza załączone zaświadczenie lekarskie (tożsame z przedstawionym zaświadczeniem w toku postępowania przed organem I instancji), a o zmianę kategorii stara się ze względu na planowaną pracę w wojsku.
Po rozpatrzeniu odwołania Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. podzielił zasadność decyzji organu pierwszej instancji, albowiem z treści przywołanego wyżej przepisu wynika brak możliwości wydania w czasie pokoju skierowania do wojskowej komisji lekarskiej osób, wobec których wcześniej orzeczono kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej E. Organ drugiej instancji nadmienił, iż zainteresowany nie odwoływał się od orzeczenia powiatowej komisji lekarskiej z dnia 23 marca 2006 r., tym samym decyzja stała się ostateczna.
K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zażądał zmiany decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. W uzasadnieniu skargi wskazał na te same przesłanki, które powoływał we wniosku i odwołaniu od decyzji I instancji, a ponadto dodał, że pozytywnie przeszedł proces rekrutacji do Straży Miejskiej i przedstawił zaświadczenia lekarskie tę okoliczność potwierdzające.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Sztab Wojskowy we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazując, że w związku z posiadaną kategorią wojskową E, skarżący został skreślony z ewidencji wojskowej na podstawie ówcześnie obowiązującego § 16 pkt 2 rozporządzenia ministra Obrony Narodowej z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie prowadzenia ewidencji wojskowej osób podlegających obowiązkowi służby wojskowej (Dz. U. Nr 162, poz. 1699); tym samym więc Wojskowy Komendant Uzupełnień w G. nie ma żadnego prawnego instrumentu pozwalającego mu na wykonywanie władztwa administracyjnego w stosunku do skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej "p.p.s.a."), w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 201 7 r. poz. 2188 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod kątem zgodności z prawem i to zarówno w zakresie prawidłowości zastosowania przez organy przepisów procedury administracyjnej, jak też prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego.
Wskazać nadto trzeba, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia 10 stycznia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. z dnia 22 listopada 2018 r. w sprawie odmowy skierowania K. P. do wojskowej komisji lekarskiej w celu ponownego określenia jego zdolności do czynnej służby wojskowej.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1459), zwanej dalej "ustawą".
Na wstępie stwierdzić należy, że generalnie organom orzekającym w niniejszej sprawie przysługują kompetencje do kierowania osób na badania celem wydania orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej.
Zgodnie jednak z art. 29 ust. 3a ustawy w czasie pokoju nie kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej osoby, wobec której wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej E. Taką kategorię zdolności posiada w niniejszej sprawie skarżący. Zdolność do czynnej służby wojskowej została ustalona ostateczną decyzją Powiatowej Komisji Lekarskiej w P. z dnia 23 marca 2006 r. Fakt ten jest w sprawie bezsporny. Również nie jest możliwe skierowanie takiej osoby do powiatowej komisji lekarskiej, o czym stanowi art. 28 ust. 4c ustawy, zgodnie z którym do powiatowej komisji lekarskiej nie kieruje się osób, wobec których wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorie niezdolności D lub E. Tymczasem wobec skarżącego taka właśnie kategoria E została ustalona.
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, organ II instancji nie naruszył treści przepisu art. 29 ust. 3a ani art. 28 ust. 4c ustawy.
Skarżący jako osoba o kategorii zdolności E, czyli w rozumieniu art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy, osoba trwale i całkowicie niezdolna do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, nie może być skierowany w czasie pokoju do wojskowej komisji lekarskiej. Nie ma tu znaczenia, czy zainteresowany składa sam wniosek, czy też skierowanie takie miałoby nastąpić z urzędu. Dla stwierdzenia, że została wypełniona dyspozycja art. 29 ust. 3a wystarczające jest: po pierwsze - stwierdzenie obowiązywania czasu pokoju, który trwa zawsze wtedy, gdy nie została w trybie art. 116 Konstytucji podjęta uchwała o wprowadzeniu stanu wojny. Ponieważ w chwili wydawania zaskarżonego orzeczenia, stan wojny nie był ogłoszony, to a contrario do treści art. 116 Konstytucji, należy stwierdzić, że obowiązywał stan pokoju. Po wtóre, co już zostało stwierdzone, skarżący posiada ustaloną decyzją ostateczną kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej E. W związku z powyższym, nie jest możliwe skierowanie go do wojskowej komisji lekarskiej.
Zgodnie z ogólną zasadą z art. 26 ust. 1 ustawy określenie zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej należy do powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich, z zastrzeżeniem art. 29 ust.
1. Od tej zasady wyjątek przewiduje właśnie art. 29 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej osób o nieuregulowanym stosunku do służby wojskowej w okresie, kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska (pkt 1), żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową (pkt 2), żołnierzy rezerwy (pkt 3), osób przeniesionych do rezerwy niebędących żołnierzami rezerwy (pkt 4), innych osób podlegających ze względu na wiek obowiązkowi służby wojskowej, które zgłosiły się ochotniczo do jej odbywania (pkt 5).
Ustawa dopuszcza jednak w art. 29 ust. 5 skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej w przypadku występowania uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych osób wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 3-5. Do kręgu tych osób nie sposób jednak zaliczyć skarżącego, ponadto orzekanie o zdolności do czynnej służby wojskowej przez wojskowe komisje lekarskie według przepisu art. 29 ustawy uzależnia skierowanie na badania w celu zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej od przesłanki potrzeb uzupełniających sił zbrojnych, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło.
Powołane wyżej przepisy mają charakter kategoryczny, tym samym ustawodawca przesądził o braku możliwości zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej E, nie pozostawiając organowi żadnej sfery uznania co do możliwości innego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu w całości, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.