Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 17 ust. 1, ust. 1a, ust. 1 b, ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111; zwanej poniżej "ustawą" lub "u.ś.r."), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – M.C. - od wydanej z upoważniania Prezydenta Miasta J.decyzji Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J.z dnia [...] listopada 2020 r., oznaczonej nr [...]orzekającej o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył, że opisaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji odmówił przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące przyznanie wnioskowanego świadczenia. Organ ten, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podał, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, natomiast niezdolność do samodzielnej egzystencji istniała w dniu [...] maja 2020 r., tj. od 86. roku życia.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie, zarzucając decyzji organu pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie decyzji przez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt K [...], doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.
Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy podkreślił, że choć w rzeczywistości podstawy odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia są odmienne od ustalonych przez organ pierwszej instancji, tym niemniej decyzja jako prawidłowa co do samej jej istoty podlegała utrzymaniu w mocy na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Następnie przytoczył, że na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Analiza przywołanego przepisu prowadzi do wniosku, jak zaznaczyło Kolegium, że z katalogu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, zostały wyłączone osoby legitymujące się znacznym stopniem niepełnosprawności. Ustawodawca słusznie więc z kręgu podmiotów uprawnionych wyłączył osoby, na które de facto można byłoby ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, albowiem same wymagają stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wbrew logice byłoby wyłączenie z kręgu osób uprawnionych osób innych niż spokrewnione w pierwszym stopniu z uwagi na okoliczność, że istnieją osoby spokrewnione w stopniu pierwszym, ale legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nie będą więc uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego osoby, które mają orzeczoną niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; są całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczonej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; są stale albo długotrwale niezdolne do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji, co orzeczone jest na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach; posiadają orzeczenie o zaliczeniu do I grupy inwalidów; są niezdolne do samodzielnej egzystencji orzeczonej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników (por. K. Małysa-Sulińska, A. Kawecka, J. Sapeta [w:] K. Małysa-Sulińska, A. Kawecka, J. Sapeta, Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, Warszawa 2015, art. 17, LEX).
Ponadto, powołując się na treść art. 17 ust. 5 lit. a ustawy, organ stwierdził, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.
Na tle wykładni oraz stosowania komentowanego przepisu art. 17 ust 5 lit. a powołanej ustawy ukształtowane zostało stanowisko zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych, które Kolegium w całości podzieliło (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. o sygnaturze II SA/Łd [...]z dnia [...] września 2017 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2018 r., sygnatura akt l OSK [...] i z dnia [...]stycznia 2017 r. o sygnaturze I OSK [...], a także I OSK [...] z [...] kwietnia 2017 r. i z [...] czerwca 2016 r., sygn. I OSK [...]). Kolegium podzieliło także w całości stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr [...], w którym zwrócono uwagę, że jasne brzmienie zacytowanego przepisu nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, iż ustalenie prawa do emerytury (w analizowanej sprawie natomiast prawa do renty) wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, przy czym takie jednoznaczne rozwiązanie prawne jest przejawem wyboru ustawodawcy w kształtowaniu polityki pomocowej Państwa i wspierania rodzin.
Brak jakichkolwiek podstaw prawnych, by odmawiać stosowania omawianego przepisu bądź zmieniać jego treść poprzez wprowadzanie do hipotezy normy prawnej w nim zawartej elementów, które zeń nie wynikają. Wobec tego trudna sytuacja materialna strony skarżącej i pobieranie w niższej wysokości niż świadczenie pielęgnacyjne renty nie może przemawiać za przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego, zważywszy na wyraźny przepis ustawy, który takiej przesłanki nie wprowadził. Ustawodawca w zakresie uregulowań dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego założył, iż uprawniona jest do tego świadczenia osoba sprawująca opiekę, która nie ma ustalonego prawa do świadczenia z innego systemu zabezpieczenia społecznego. Świadczenie pielęgnacyjne ma charakter subsydiarny, częściowo rekompensujący utracony zarobek osoby aktywnej zawodowo wychodzącej z rynku pracy oraz zwiększone wydatki na opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem.
Co prawda, jak następnie Kolegium zauważyło, aczkolwiek część judykatury zajmuje odmienne stanowisko w stosunku do świadczeń emerytalnych,, jednakże uznając prymat władzy ustawodawczej jako jedynego prawodawcy, wykluczona jest możliwość dokonania wykładni omawianego przepisu ustawy wbrew jego niebudzącemu wątpliwości brzmieniu. Nie sposób zatem uznać, by tworzeniu unormowań w zakresie przesłanek negatywnych przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie przyświecało konkretne ratio legis, które stanowi także wskazówkę interpretacyjną. W ocenie Kolegium nie ma zatem podstaw, aby dokonując wykładni treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, odstąpić od jego literalnego brzmienia.
Z drugiej jednak strony Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie należało uwzględnić okoliczność powstałą już po wydaniu przez organ pierwszej instancji swojego rozstrzygnięcia, a mianowicie zaliczenie skarżącego do znacznego stopnia niepełnosprawności, co nastąpiło orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w J.z dnia [...] listopada 2020. We wskazanym orzeczeniu wskazano wprost, że skarżący sam wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W tej sytuacji, skoro skarżący - jako wnioskodawca - posiada prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, jak również sam zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wykluczone jest przyznanie jemu świadczenia pielęgnacyjnego.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna renty stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego – wniesiono o uchylenie tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Na poparcie skargi podniesiono między innymi, że rozpatrując przedmiotową sprawę organy poprzestały na literalnym brzmieniu treści art. 17 ust 5 pkt 1 lit.a ustawy, i przyjęły, że skoro skarżący ma ustalone prawo do renty, to nie przysługuje mu świadczenie pielęgnacyjne. Poprzestanie na wykładni językowej normy zawartej w dyspozycji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a może prowadzić do takiego wniosku, to jednak zdaniem strony skarżącej zastosowanie dyrektyw wykładni systemowej oraz dyrektyw wykładni funkcjonalnej i celowościowej prowadzi do takiego rozumienia tego przepisu, że wyłącza on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo renty, gdy uprawniony przy zbiegu uprawnień do tych świadczeń nie złoży oświadczenia o rezygnacji z prawa do renty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w teorii prawa zgodnie wskazuje się na potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej wynikami wykładni systemowej i funkcjonalnej.
Podnosi się, że pomimo, iż proces wykładni zaczyna się zawsze od dyrektyw językowych, to nie może się on do nich ograniczać. Bez względu na wynik tej wykładni, proces egzegezy tekstu prawnego winien być kontynuowany. Zastosowanie bowiem dyrektyw funkcjonalnych i systemowych może prowadzić do odrzucenia rezultatów wykładni językowej, nawet w sytuacjach, gdy wykładnia ta prowadzi do jednoznacznych rezultatów (por. uchwała NSA składu 7 sędziów z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09). Wykładnia językowa ogranicza się bowiem li tylko do interpretacji tekstu prawnego zgodnie z prawidłami i znaczeniem języka etnicznego, w którym został on sporządzony. Tekst prawa powinien być jednak tak interpretowany, aby wynik interpretacji nie prowadził do sprzeczności z innymi obowiązującymi normami systemu prawa (wykładnia systemowa) oraz aby ustalenie znaczenia przepisu uwzględniało cel i rolę społeczną tego przepisu (wykładnia funkcjonalna).
Jak trafnie wskazał Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia [...]kwietnia 2020 r. sygn. akt IOSK [...], w którym wskazał że zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegających na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art, 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne stało by sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), ale także z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji). W swoim orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny stoi konsekwentnie na stanowisku., iż obowiązkiem ustawodawcy jest stanowienie prawa, które będzie urzeczywistniało zasadę sprawiedliwości społecznej. "Pojęcie sprawiedliwości wiąże się z innymi pojęciami, takimi jak równość wobec prawa, solidarność społeczna, minimum bezpieczeństwa socjalnego oraz zabezpieczenie podstawowych warunków egzystencji osób pozostających bez pracy nie z własnej woli" (orzeczenie z [...] lutego 1997 r., sygn. K [...], OTK ZU nr [...], poz. [...]).
W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Zaznaczyło, że strona skarżąca zignorowała fakt, że po wydaniu przez organ pierwszej instancji swojego rozstrzygnięcia skarżący został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności, co nastąpiło orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2020 r. We wskazanym orzeczeniu wskazano wprost, że skarżący sam wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W tej sytuacji, skoro skarżący posiada prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, jak również sam zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wykluczone było przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie stwierdzenia braku naruszeń prawa a wobec tego nieuwzględnienia skargi – sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a).
Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, nie doszło bowiem do naruszenia prawa procesowego lub materialnego.
Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 111; poniżej przywoływana jako "u.ś.r."). Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Ponadto według art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.
Jak wynika z realiów sprawy, skarżący domagał się świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżący ma również przyznane prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.
Zgodnie z zacytowanym wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do między innymi emerytury lub renty. Abstrahując od zagadnienia rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle wykładni tego przepisu, co przedstawiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, to bezsprzecznie, czego nie podważono w skardze ani na etapie postępowania sądowoadministracyjnego - skarżący ma również ustalony znaczny stopień niepełnosprawności na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2020 r. z jednoczesnym wskazaniem, że skarżący wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W takim świetle, słusznie wskazał organ drugiej instancji, że właśnie okoliczność zaliczenia skarżącego do znacznego stopnia niepełnosprawności stanowi negatywną przesłankę do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad matką.
Jak wynika bowiem wprost z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem wszakże osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niezbędne jest nie tylko sprawowanie przez wnioskodawcę rzeczywistej opieki nad osobą wymagającą stałej pielęgnacji oraz niepodejmowanie przez niego z tego powodu pracy, ale też sam wnioskodawca nie może być osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W świetle art. 3 pkt 21 u.ś.r. pojęcie znacznego stopnia niepełnosprawności zostało zdefiniowane jako między innymi niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 426), w art. 4 ust. 1 stanowi, że do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Tymczasem przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną.
O rezygnacji z zatrudnienia tudzież świadomym jego niepodejmowaniu można mówić jedynie w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia. Musi więc istnieć związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna (nie podejmowania przez niego pracy) a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny wskazanym w przepisie art. 17 u.ś.r. Z niewadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy zaś wynika, że nie zachodzi taki związek przyczynowo-skutkowy, albowiem skarżący legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jest całkowicie niezdolny do pracy i z tego tytułu pobiera rentę.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.