Uzasadnienie
Skarżąca pismem z dnia 29 listopada 2015 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 22 stycznia 2016 r., złożyła ponowny (drugi) wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który jest tożsamy w treści z pierwszym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, zawartym w powyższym piśmie z dnia 29 listopada 2015 r., które po raz pierwszy wpłynęło do Sądu dniu 3 grudnia 2015 r.
Wniosek zawarty w piśmie z dnia 29 listopada 2015 r. został rozpoznany po raz pierwszy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 grudnia 2015 r. umarzającym postępowanie wszczęte tym wnioskiem.
Przepis art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy;
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy).
Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" cytowanej ustawy wynika zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Strona skarżąca jest zatem zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych.
Ponadto strona skarżąca złożyła obecnie rozpoznawany wniosek już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego.
Z tych względów należało umorzyć jako zbędne postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a § 1 w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.