Uzasadnienie
M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Burmistrza... z dnia14 września 2009 r. nr... orzekająca o jego wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego.
Z odpowiedzi na skargę Wojewoda D. zwrócił uwagę na to, że w sprawie skarżącego wydane zostało postanowienie Wojewody D. z dnia 1 grudnia 2009 r. nr... o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza... z dnia 14 września 2009 r. nr..., które w ocenie strony przeciwnej jest przedmiotem skargi Mi. S..
Pismami z dnia 28 lutego 2011 r. oraz 7 marca 2011 r. sąd administracyjny wezwał skarżącego o oświadczenie się, czy przedmiotem jego skargi jest decyzja Burmistrza... z dnia 14 września 2009 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, czy też postanowienie Wojewody D. z dnia 19 grudnia 2099 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Pismem procesowym z dnia 11 marca 2011 r. skarżący jednoznacznie wskazał, że przedmiotem jego skargi wniesionej do tutejszego Sądu jest decyzja Burmistrza... z dnia 14 września 2009 r. w przedmiocie wymeldowania go z miejsca pobytu stałego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego obwarowana jest wieloma ograniczeniami, do których należy zaliczyć między innymi przesłankę wyczerpania obrony na drodze postępowania lub w innej formie obrony podjętej przed organem administracji publicznej. Stanowi o tym przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)(dalej zwanej p.p.s.a.), który przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Wskazać przy tym należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez organ administracyjny. Z akt badanej sprawy wynika, że skarżący co prawda odwoływał się od decyzji będącej przedmiotem skargi do organu wyższej instancji, jednakże w konsekwencji wniesionego odwołania nie została wydana merytoryczna decyzja przez organ drugiej instancji, natomiast Wojewoda D.wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza... z dnia 14 września 2009 r., którego skarżący nie zakwestionował w drodze postępowania sądowo-administracyjnego.
Wskazać dodatkowo należy, że zgodnie z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Jednocześnie z zasady ogólnej ochrony trwałości decyzji administracyjnej wynika, że po upływie terminu do złożenia odwołania, decyzja staje się ostateczna i podlega ochronie w tym znaczeniu, że jej wzruszenie może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga, której przedmiotem jest decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest niedopuszczalna, albowiem postępowanie sądowo-administracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały skutecznie wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanego aktu administracyjnego w drodze postępowania administracyjnego. A z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.