Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lutego 2019 r. W. Z. (dalej strona lub skarżący) wniósł skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. w przedmiocie stwierdzenia utraty uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Wraz z wniesieniem skargi na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została uiszczona przez skarżącego kwota 200 złotych tytułem wpisu od skargi, zaksięgowana pod pozycją 665/2019.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Powyższe przedmiotowe zwolnienie odnosi się do wszystkich kategorii spraw dotyczących stosunków pracy i stosunków służbowych. Wobec tego w kontekście tych ostatnich należy wskazać, że zwolnieni z kosztów sądowych będą skarżący kwestionujący decyzje i orzeczenia wydawane w sprawach straży pożarnej, których przedmiotem będzie m.in. przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, zawieszenie w czynnościach służbowych, wymierzenie kary dyscyplinarnej, czy choćby zwolnienie ze służby. Jak wynika z art. 211 p.p.s.a., koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i wydatki. Opłatami sądowymi są zaś wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 p.p.s.a).
Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący – bez stosownego wezwania Sądu - uiścił niewymagane koszty sądowe, rozumiane jako różnica między kosztami pobranymi – wynoszącymi 200 złotych – a kosztami należnymi, których w niniejszej sprawie strona, mimo błędnego pouczenia zawartego w decyzji, nie miała obowiązku ponosić. Stąd też wpis – jako nienależny – podlegał zwrotowi na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) p.p.s.a.