Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 stycznia 2013 r. B. O., działając jako pełnomocnik skarżącego – D. O., złożył skargę na postanowienie Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2013 r. B. O. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni, pod rygorem niedopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika.
Mimo upływu zakreślonego terminu B. O. nie usunął powyższego braku formalnego skargi.
Wobec powyższego Sąd, postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r. odmówił dopuszczenia B. O. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 maja 2013 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez podpisanie skargi, tj. podpisanie skargi w tutejszym Sądzie, bądź nadesłanie odpisu skargi oryginalnie podpisanej. Jednocześnie pouczono skarżącego, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Skarżący nie wykonał powyższego wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez złożenie podpisu.
Wezwanie Sądu do uzupełnienia powyższego braku skierowane zostało do skarżącego na adres jego pełnomocnika wskazany w skardze: ul. [...]. Przesyłkę odebrał B. O. w dniu 31 maja 2013 r. a zatem wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braku skargi upłynął w dniu 7 czerwca 2013 r.
Powyższe wezwanie zostało skierowane również na adres skarżącego: ul. [...]. Przesyłka była dwukrotnie awizowana (dnia 24 maja i 3 czerwca 2013 r.) i nie została przez adresata podjęta w terminie, a zatem dniem doręczenia tego wezwania był 7 czerwca 2013 r. Wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 14 czerwca 2013 r. W tej sytuacji został zastosowany tryb wynikający z art. 73 p.p.s.a. Ustawodawca w ostatnim zdaniu tego przepisu wprowadza fikcję prawną sprowadzającą się do tego, że wykazanie wykonania czynności określonych w tym przepisie daje podstawę do uznania skuteczności doręczenia, w sytuacji gdy adresat nie podejmie przesyłki.
Zgodnie zaś z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (tj. powinna zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że jeżeli powyższe warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341 oraz Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).
Wobec nieuzupełnienia, w zakreślonym terminie, wymogu formalnego skargi przez skarżącego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wniesiona przez niego skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono w sentencji postanowienia.