Uzasadnienie
Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda), postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej; kpa), stwierdził niedopuszczalność zażalenia od postanowienia Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydenta) z dnia [...]1., nr [...] przedłużającego do dnia [...] listopada 2012 r. termin załatwienia sprawy wznowionego postępowania z wniosku B. O. będącego pełnomocnikiem D. O. sprawie o wymeldowanie decyzją administracyjną D. O. (dalej: skarżącego) z miejsca pobytu stałego.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że Prezydent powyższym postanowieniem z dnia [...] przedłużył do dnia [...] termin załatwienia sprawy dotyczącej wznowienia postępowania.
Zażalenie na to postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącego, który nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem.
Wojewoda wskazał, że na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie do organu wyższej instancji. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, o czym pełnomocnik został pouczony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 36 kpa. W piśmie z dnia [...] pełnomocnik podał, że żąda uchylenia postanowienia Prezydenta z dnia [...].
Zgodnie zaś z art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten na podstawie art. 144 kpa stosuje się odpowiednio do zażaleń.
W myśl art. 142 kpa postanowienie na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych jak i podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji.
Wojewoda w uzasadnieniu tego postanowienia dodatkowo wskazał, że pełnomocnik wnioskował również o wyłączenie pracownika organu I instancji od udziału w przedmiotowym postępowaniu i w tej kwestii pełnomocnik uzyskał stanowisko organu I instancji pismem z dnia [...]. Wojewoda zauważył, że wniosek taki powinien zostać rozpatrzony zgodnie art. 24 § 3 kpa W przywołanej sytuacji działania nie zostały podjęte przez bezpośredniego przełożonego pracownika, ale przez jego podwładnego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący, na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 129 § 1 i § 2 i art. 32 oraz art. 156 pkt 4 kpa zaskarżył powyższe postanowienie Wojewody w całości i zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania mających istotne znaczenie w sprawie oraz naruszenie przepisów art. 32 kpa w związku z art. 156 pkt 4 kpa i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie popełnił żadnego prawnego uchybienia skutkującego wydaniem przez organ II instancji postanowienia w trybie art. 134 kpa. Wskazał, że pismem z dnia [...], nadanym w urzędzie pocztowym [...]r., wniósł, za pośrednictwem organu I instancji, odwołanie do organu II instancji z zachowaniem, 14-dniowego terminu określnego w art. 129 § 1 i § 2 kpa.
Ponadto wskazał, że nieważność zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 32 kpa w związku z art. 156 pkt 4 kpa wynika z faktu niedoręczenia tego rozstrzygnięcia skarżącemu, a jedynie jego pełnomocnikowi.
Jednocześnie oświadczył, że nie wnosił żadnych zażaleń do organu I i II instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z powodów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m. in. skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa.
Z treści art. 134 kpa wynika zaś, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Natomiast w myśl art. 144 kpa w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 "Zażalenia" do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Stosownie do art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Postanowienie na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 kpa).
Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Prezydenta z dnia [...], wydane na podstawie art. 36 kpa, przedłużające termin załatwienia sprawy administracyjnej.
Słuszne jest stanowisko Wojewody, iż na postanowienie organu I instancji, podjęte na podstawie art. 36 kpa nie przysługuje zażalenie.
Powołany w postanowieniu organu I instancji art. 36 kpa stanowi w § 1, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Z treści § 2 tego przepisu wynika, że ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki z przyczyn niezależnych od organu.
Postanowienie organu administracji podjęte na podstawie art. 36 kpa jest postanowieniem, o którym mowa w art. 141 § 1 kpa, a więc postanowieniem podjętym w toku postępowania administracyjnego.
Stosownie do powołanego wyżej art. 141 § 1 kpa na postanowienie wydane w toku postępowania służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, przy czym wspomniany kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisu, z którego wynikałoby, że na postanowienie podjęte na podstawie omawianego art. 36 kpa służy zażalenie.
Dodać należy, iż z treści postanowienia Prezydenta z dnia [...] przedłużającego termin załatwienia sprawy wynika, iż na to postanowienie nie przysługuje zażalenie.
W tej sytuacji zasadnie stwierdził Wojewoda niedopuszczalność wniesionego zażalenia na postawie art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa.
Z treści tych przepisów wynika bowiem, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia, gdyż do zażaleń w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 "Zażalenia" mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Zasadnie przy tym Wojewoda powołał się na niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmujących m in. przypadki wyłączenia przez przepis prawa możliwości zaskarżenia postanowienia, w tym postanowienia wydanego w toku instancji, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Prawidłowo również pismo pełnomocnika skarżącego z dnia [...] nazwane "odwołaniem" zostało zakwalifikowane przez ten organ odwoławczy jako zażalenie. W piśmie tym pełnomocnik wniósł bowiem o uchylenie m. in. w całości postanowienia Prezydenta przedłużającego termin załatwienia sprawy.
O charakterze żądania strony decyduje nie nazwa wniesionego pisma, lecz jego treść.
W świetle powyższego bezzasadny okazał się zarzut skarżącego, iż zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia zostało wydane z naruszeniem art. 32 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez niedoręczenie skarżącemu tego postanowienia przez organ odwoławczy.
Z przepisu art. 32 kpa wynika, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.
Natomiast stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 kpa organ administracji stwierdza, nieważność decyzji, jeżeli została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie.
Przepis ten na mocy art. 126 kpa stosuje się do postanowień od których przysługuje zażalenie oraz do postanowień określonych w art. 134 kpa.
Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że skarżący był reprezentowany w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika - swojego ojca, a zgodnie z art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.
Zatem doręczenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi ustanowionemu w postepowaniu administracyjnym było skuteczne i tym samym nie pozwala na przyjęcie, iż zostało ono skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie.
W świetle powyższego zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.