Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie ogólnie powołanych przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2004 r. nr 214, poz. 1750 ze zm.), ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i ich rodzin (Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2004 r. 151, poz. 1594 ze zm.), a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2004 r. nr 133, poz. 1422 ze zm), uznała B.K. zdolnym do zawodowej służby wojskowej - Grupa II kat. "Z", rozpoznając u niego: 1) chorobę wrzodową XII-cy w reemisji bez upośledzenia odżywiania (§ 43 pkt 5), 2) przepuklinę rozworu przełykowego (§ 46 pkt 3), 3) pourazowy zespół bólowy kręgosłupa szyjnego (§ 62 pkt 1), 4) chorobę dyskopatyczno-zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego (§ 34 pkt 2), 5) esowatą skoliozę kręgosłupa Th-L (§ 34 pkt 1), 6) upośledzenie widzenia barw (§ 14 pkt 5), 7) obustronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich (§ 21 p.
- 1) oraz 8) zaburzenia nerwicowe z somatyzacją (§ 66 p. 2).
Organ wojskowy stwierdził, że schorzenia opisane w punkcie 1 i 8 pozostają w związku ze służbą wojskową, a także, że schorzenie opisane w pkt 3 pozostaje w związku ze służbą wojskową w następstwie przebytego wypadku, zaś pozostałe rozpoznane u B. K. schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową.
W odwołaniu od tej decyzji B. K. nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i podniósł, że schorzenia opisane w pkt 2, 4, 5 i 7, wbrew stanowisku organu I instancji, powstały w związku z wykonywaną służbą wojskową, a także, że nie został mu naliczony procent utraty zdrowia.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., po rozpatrzeniu odwołania, w oparciu o art. 127 § 1 i art. 138 kpa w związku z § 45 pkt 1, § 27 ust. 4, § 31 i 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr z 2004 r. Nr 133, poz. 1422), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia Komisja podała, że w świetle zgromadzonych dokumentów nie stwierdzono nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia orzeczenia organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zgromadzonych dokumentów nie wynika by właściwości i warunki służby wojskowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. Nr 62, poz. 567), miały wpływ na powstanie i przebieg schorzeń zakwalifikowanych według § 46 p.3, § 34 p.2, § 34 p.1, § 21 p. 1 z zał. Nr 2 do wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej.
Nadto organ orzekający dodał, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane na skierowanie Dowódcy JW. Nr [...] w G. w celu określenia kategorii zdrowia żołnierzy odchodzących do rezerwy na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. nr 179, poz. 1750 ze zm.) zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. (Dz. U. z 12004 r. nr 133, poz. 1422 ze zm.), a w związku z powyższym stosownie do załącznika nr 3 ww. rozporządzenia, w orzeczeniu nie określa się procentowej utraty zdrowia.
W skardze na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu B. K. powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonym orzeczeniu.
Wskazała ponadto, że sprawa ustalenia procentowej utraty zdrowia nie jest przedmiotem postępowania orzeczniczego zaś skarżący został skierowany w celu orzeczenia kategorii zdrowia żołnierza odchodzącego do rezerwy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej będącego decyzją administracyjną organu wojskowego, pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.
Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami) i poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422), jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. W sprawach jednak nieuregulowanych w rozporządzeniu przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie.
Natomiast skarga w zakresie dotyczącym związku chorób ze służbą wojskową podlegała odrzuceniu, gdyż od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia grupy inwalidztwa i jego związku lub braku związku ze służbą wojskową oraz związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
W dniu 27 października 1999r. w sprawie sygn. akt III ZP 9/99 (OSNAP i US Nr 5, poz. 167 z 2000r.) Sąd Najwyższy podjął uchwałę w Składzie Siedmiu Sędziów, zgodnie z którą: "Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy zagadnienia związku choroby ze służbą wojskową w istocie regulowane jest przez przepisy prawa zabezpieczenia społecznego, czy też szeroko pojmowanych ubezpieczeń społecznych, co pozwala na przyjęcie, że orzeczenie tej komisji - jeżeli w swej treści zawiera ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową - ma swoisty charakter prawny i wobec tego w tej właśnie części powinno być poddane tym regułom proceduralnym (w zakresie możliwości skierowania sprawy na drogę sądową), które właściwe są dla ubezpieczeń społecznych. W ogólności nie jest tu też bez znaczenia, że w ramach przeprowadzanej reformy ubezpieczeń społecznych, z jednej strony, doszło do większego wyodrębnienia i autonomii prawa ubezpieczeń społecznych, a z drugiej strony, poddania w szerszym zakresie regułom tego prawa także tych stosunków, które są następstwem powołania do odbycia niezawodowej i zawodowej służby wojskowej. To zaś przemawia za tym, by sprawy z zakresu zabezpieczenia społecznego były w całości poddane specjalnemu orzecznictwu do spraw pracy i ubezpieczeń społecznych, a nie sądownictwu administracyjnemu".
Uchwała ta zachowała aktualność na gruncie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w części, w jakiej dotyczy związku chorób ze służbą wojskową niewątpliwie nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Nadto podkreślić trzeba, że w zaskarżonym orzeczeniu zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcie w części dotyczącej określenia stopnia zdolności do służby wojskowej oraz wskazano, że w pozostałym zakresie skarga nie przysługuje.
W tej sytuacji skargę w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową jako niedopuszczalną należało odrzucić, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była słuszna.
Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym rozstrzygnięcie będące przedmiotem zaskarżenia, Sąd uznał, że odpowiada ono prawu. Wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci tych badań nie budził wątpliwości, zaś skarżący nie neguje w żaden sposób, że ustalenia dokonane przez organy nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu.
W ocenie Sądu wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo uznały, w oparciu o pełen materiał orzeczniczy, że rozpoznanie: 1) chorobę wrzodową XII-cy w reemisji bez upośledzenia odżywiania (§ 43 pkt 5), 2) przepuklinę rozworu przełykowego (§ 46 pkt 3), 3) pourazowy zespół bólowy kręgosłupa szyjnego (§ 62 pkt 1), 4) chorobę dyskopatyczno-zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego (§ 34 pkt 2), 5) esowatą skoliozę kręgosłupa Th-L (§ 34 pkt 1), 6) upośledzenie widzenia barw (§ 14 pkt 5), 7) obustronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich (§ 21 p.
- 1) oraz zaburzenia nerwicowe z somatyzacją (§ 66 p.
- 2) z załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r., kwalifikują skarżącego do kategorii "Z" zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Jak wynika z treści odwołania oraz skargi, B. K. nie kwestionuje samych wyników badań, ani też nie przedstawia innych wyników mogących podważyć badania przeprowadzone przez organy.
W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).