Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. z dnia [...] r. nr [...] uznające skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej.
Orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. (dalej TWKL) uznała M. D. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej – Kategoria "Z". Na podstawie załącznika nr 2 do rozporządzania Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), Komisja rozpoznała u skarżącego:
- 1. § 43 p.
- 6. - Chorobę wrzodowa XII-cy z licznymi nawrotami,
- 2. § 34 p.
- 5. - Dyskopatię wielopoziomową kręgosłupa z niestabilnością i przewlekłym zespołem bólowym,
- 3. § 21 p.
- 1. - Lewostronne upośledzenie słuchu na tony wysokie,
- 4. § 21 p.
- 1. - Prawostronne upośledzenie słuchu na tony wysokie,
- 5. w zast 48 - Torbielowatość nerki lewej,
- 6. § 75 p.
- 1. - Wygojone złamanie obu przedramion,
- 7. § 77 p.
- 2. - Wygojone zwichnięcie stawu łokciowego lewego,
- 8. § 66 p.
- 1. - Zaburzenia nerwicowe,
- 9. § 43 p.
- 1. - Chorobę refluxową żołądka,
- 10. § 39 p.
- 1. - Nadciśnienie tętnicze.
W odwołaniu od powyższego orzeczenia do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., M. D. wniósł o skierowanie na ponowne badania lekarskie. Zdaniem skarżącego, biorąc pod uwagę stan Jego zdrowia – szereg chorób, na które cierpi, nie jest zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. po rozpatrzeniu odwołania i analizie zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy.
W ocenie Komisji rodzaj i stopień nasilenia schorzeń wymienionych w pkt 9 zaskarżonego orzeczenia został ustalony w oparciu w oparciu o zgromadzoną dokumentację medyczną i wyniki przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych TWKL w Ż. badań lekarskich specjalistycznych, a ich kwalifikacji orzeczniczej dokonano adekwatnie do tych ustaleń zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie w resorcie Obrony Narodowej przepisami prawa, w świetle których nie wynika by aktualnie wpływały na upośledzenie sprawności ustroju w stopniu powodującym inwalidztwo.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska nie stwierdziła konieczności przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich specjalistycznych, ponieważ, ocena badających, dla potrzeb orzeczniczych TWKL w Ż., lekarzy specjalistów nie budzi wątpliwości, a załączona przez skarżącego dokumentacja medyczna nie zawiera danych świadczących by od czasu wydania przez TWKL w Ż. wcześniejszego orzeczenia Nr [...] z dnia [...] r. nastąpiło istotne pogorszenie Jego stanu zdrowia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. D. wniósł o stwierdzenie nieważności względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - rażące naruszenie art. 7 - 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu w postaci przeprowadzenia ponownego badania przed organem II instancji, a tym samym przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady praworządności, nie zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału na każdym etapie postępowania administracyjnego, przez co doszło do naruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także oparciu rozstrzygnięcia na okoliczności, która nie została udowodniona;
- - naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne pominięcie w trakcie postępowania administracyjnego osoby odwołującego, a tym samym również naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanego przez odwołującego dowodu w postaci ponownego badania przez wojskową komisją II instancji,
- - rażące naruszenie norm prawa procesowego, poprzez uchybienie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez nie spełnienie żądania strony do przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, zaniechanie powiadomienia strony o miejscu przeprowadzenia dowodów zebranych dotychczas w sprawie dokumentów, przynajmniej na 7 dni przed terminem, a tym samym pozbawieniu strony prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,
- - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku wskazania w uzasadnieniu orzeczenia konkretnego przepisu prawa materialnego, niedostatecznym uzasadnieniu poszczególnych składników orzeczenia, w tym braku uzasadnienia faktycznego w przedmiocie uznania odwołującego się za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, ze szczególnym uwzględnieniem uzasadnienia opisu paragrafów wymienionych schorzeń, uzasadnienia ich zastosowania w przedmiotowej sprawie, z jednoczesnym wskazaniem na fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,
- - naruszenie art. 24 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 i 2 k.p.a., polegające na dopuszczenie przed organem I instancji dowodu z badania biegłego lek. med. A. S. - specjalisty ortopedy, gdy jednocześnie pracownik ten pełnił rolę znalazł się w składzie orzekającym - jako członek komisji - vide orzeczenie TWKL w Ż. Nr [...] z dnia [...] r., a tym samym podlegał wyłączeniu na zasadach ujętych w cytowanych przepisach - uzasadnienie pkt. 1.
Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- - naruszenie § 34 p. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U nr 133 poz. 1422 z póżn. zm.), poprzez jego wadliwe zastosowanie i sprzeczność w ustalonym stanem faktycznym;
- - naruszenie § 48 rozporządzenia, poprzez zaniechanie wskazania konkretnego przepisu (punktu paragrafu) na podstawie, którego zastosowano daną kwalifikację orzeczniczą.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach. Dlatego też do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. sygn. akt I SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995 r. sygn. akt SA/Gd 1655/95, OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Tym samym w zakresie nienormowanym przepisami szczegółowymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w k.p.a. ogólne zasady postępowania administracyjnego. Rozstrzyganie o zdolności do służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu.
Bezdyskusyjny pozostaje fakt, że komisja I instancji w ogóle nie uzasadniła swojego stanowiska, a zatem rodzi się pytania - na jakiej podstawie organ II instancji dokonał kontroli orzeczenia lekarskiego, skoro nie znał przesłanek, jakimi kierował się organ I instancji. Należy zgodzić się, że organ I instancji nie przedstawił w swoim uzasadnieniu wymagalnych z wyżej wymienionych składników uzasadnienia
Przede wszystkim nie uzasadniono, dlaczego badany został uznany za całkowicie zdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, pomimo występowania u niego tak znacznej ilości różnorakich schorzeń o częstokroć głębokim obrazie klinicznym. Zarzut ten można skutecznie postawić również organowi odwoławczemu, albowiem orzeczenie organu II instancji także nie spełnia wymagań stawianych organom administracji publicznej.
Skarżący podnosi zarzut, że w składzie komisji wojskowej w sprawie toczącej się przed organem I instancji znalazł się ppłk rez. lek. med. A.S.. Osoba ta w niniejszej sprawie wystąpiła zatem jako biegły (art. 84 § 1 k.p.a.) i jako członek komisji lekarskiej współuczestniczący w wydaniu zaskarżonego orzeczenia.
Zdaniem skarżącego stan faktyczny sprawy pokazuje jednoznacznie, że organy administracji publicznej działały z naruszeniem szeregu norm prawa procesowego, a działania te przełożyły się na niekorzyść skarżącego. Organ II instancji wydając swoją decyzję wyłącznie na podstawie materiału dowodowego, którego oceny i uzasadnienia nie sposób było wywieść z orzeczenia organu I instancji miał obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające - vide art. 136 k.p.a.., tym bardziej, że skarżący o to wnioskował.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie. Organ w całości podtrzymał argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej będącego decyzją administracyjną organu wojskowego pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.
W świetle powyższego, kontrola legalności orzeczeń wojskowych komisji lekarskich orzekających o zdolności do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności orzekanego do określonej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.
Rozpatrując skargę Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa.
Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia (tak jak w typowym badaniu lekarskim), ale rozstrzygnięcie o zdolności do służby wojskowej.
Wiedza medyczna służy w tym wypadku do kwalifikacji stanu zdrowia i zakwalifikowania go, zgodnie z kazuistyką załączników i wykazów, do jednej z kategorii zdolności do służby wojskowej w ramach określonej grupy.
Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami) i poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422), jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. W sprawach jednak nieuregulowanych w rozporządzeniu przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie.
Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w sprawach ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej zasadnicze znaczenie ma kwestia zebrania odpowiednich danych co do wiedzy medycznej, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz o zakwalifikowaniu do kategorii tej służby.
Z treści § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach wynika, że orzeczenie m.in. o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz o związku choroby lub ułomności z zawodową służbą wojskową wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 14, wykorzystując w szczególności: 1) odpis przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego;
- 2) opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza zawodowego;
- 3) historie chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego;
- 4) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby;
- 5) kartę badań profilaktycznych i okresowych;
- 6) książkę zdrowia żołnierza zawodowego;
- 7) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego.
Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym rozstrzygnięcie będące przedmiotem zaskarżenia, Sąd uznał, że odpowiada ono prawu. Wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci tych badań nie budził wątpliwości, zaś skarżący nie wykazał w żaden sposób, że ustalenia dokonane przez organy nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga w istocie stanowi polemikę z merytoryczną treścią rozpoznania lekarskiego i wynikającego z niego orzeczenia o uznaniu skarżącego za zdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Jak wynika z akt sprawy, orzeczenie organu pierwszej instancji zostało wydane na podstawie wykonanych badań oraz konsultacji specjalistycznych. Wynika z nich, że rozpoznane u skarżącego schorzenia, wbrew twierdzeniu skarżącego, czynią go zdolnym do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Podkreślić należy, iż subiektywna ocena skarżącego w tym zakresie, nie może stanowić podstawy do uznania, że jest on niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze, dotyczącego nieprzeprowadzenia ponownych badań przez organ odwoławczy, czyli naruszenia przez organ § 32 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, Sąd uznaje go za niezasadny. Zgodnie z tym przepisem, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. Z przepisu tego wynikają uprawnienia komisji wyższego stopnia do podjęcia działań określonych w tym przepisie, jeżeli uzna, że zachodzi taka konieczność. Skoro komisja uznała, że nie ma takiej potrzeby, a ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji są wystarczające, to mogła odstąpić od uprawnień, wynikających z powyżej przytoczonego przepisu.
Podkreślić należy, że istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności (przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej), stanowiącego załącznik do rozporządzenia.
Nie można organom orzekającym w sprawie postawić zarzutu, że rozpoznanie lekarskie było niepełne lub wadliwe z punktu widzenia jego przydatności dla ustalenia kategorii zdrowia i oceny zdolności do służby wojskowej. Należy zauważyć, że organ wojskowy odniósł się do dostarczonej przez skarżącego dokumentacji medycznej, zasadnie - zdaniem Sądu - konstatując, że nie zawiera ona danych mogących prowadzić do uzasadnionych wątpliwości, co do oceny zastosowanej wobec skarżącego kwalifikacji orzeczniczej zdolności do służby wojskowej. Wobec ustalenia rodzaju i stopnia nasilenia schorzeń u skarżącego organ orzekający zobligowany był, w świetle kazuistyki wykazu zawartego w załączniku nr 2 do rozporządzania, do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, jako kategorii "Z".
Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez organ § 48 załącznika nr 2 do rozporządzenia, poprzez zaniechanie wskazania konkretnego przepisu (punktu paragrafu) na podstawie, którego zastosowano daną kwalifikację orzeczniczą. Skoro dla danego przypadku brak jest odpowiedniej pozycji w załączniku nr 2 do rozporządzenia, to przypadek ten zakwalifikowano, jako mieszczący się w zakresie pojęciowym § 48 i przyjęto, że stwierdzone schorzenie tj. "torbielowatość nerki lewej", kwalifikuje skarżącego, jako zdolnego do zawodowej służby wojskowej.
Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przez organ art. 24 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 i 2 k.p.a., polegającego na dopuszczeniu przed organem I instancji dowodu z badania biegłego lek. med. A.S. - specjalisty ortopedy, gdy jednocześnie lekarz ten jest członkiem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Zgodnie z § 27 ust. 1 rozporządzenia: "Wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie 3 oficerów-lekarzy. W składzie orzekającym mogą być również oficerowie-lekarze niepełniący zawodowej służby wojskowej". Konsultacje (badania) specjalistyczne dla potrzeb orzekania o zdolności do służby wojskowej, mają charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użyte zaś w tym przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego i granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej to wypływa obowiązek podjęcia przez organ wszelkich czynności, mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej.
W sprawach zatem o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ orzekający jest obowiązany wykorzystać ten środek dowodowy. Niewątpliwie w przypadku potrzeby przeprowadzania dodatkowego badania specjalistycznego, nie może być ono dokonane przez członka wojskowej komisji lekarskiej, który jako biegły podlegałby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., lecz przez wybraną w odpowiednim trybie placówkę medyczną i innego lekarza specjalistę. W sprawie będącej przedmiotem osądu stan faktyczny nie był zawiły - nie zachodziła bowiem potrzeba przeprowadzenia dodatkowego specjalistycznego badania ortopedycznego. Nie stanowi zatem naruszenia prawa fakt, że lekarz specjalista – członek Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej przeprowadził, dla potrzeb orzeczniczych tej Komisji, badanie lekarsko-specjalistyczne.
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji uchybienie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co spowodowało naruszenie konstytucyjnych uprawnień skarżącego. Tymczasem z analizy akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący brał udział w badaniach lekarsko - specjalistycznych, których wyniki stanowiły zasadniczy element zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Otrzymał bowiem kartę skierowania na badania specjalistyczne i dopiero po zakończeniu badań zwrócił ją do komisji. Skarżący miał zatem informację o wszystkich wynikach badań, na których oparła się w swoim orzeczeniu Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska. W związku z powyższym nie można uznać, aby niezawiadomienie strony o zgromadzeniu całego materiału dowodowego, mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tych samych przyczyn nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie powiadomienia strony na etapie postępowania w obu instancjach o miejscu przeprowadzenia dowodów oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skoro bowiem w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe było ograniczone wyłącznie do przeprowadzonych badań lekarskich, w których skarżący brał udział, a co więcej jego udział był niezbędny do zgromadzenia dokumentacji medycznej, to zarzut niepowiadomienia skarżącego o miejscu przeprowadzenia dowodów jest niezrozumiały. Prawo strony do wypowiedzenia się w kwestii zgromadzonych dowodów nie doznało żadnego uszczerbku w niniejszej sprawie.
Ponadto, jak wynika z treści pisma Przewodniczącego TWKL w Ż. z dnia 8 grudnia 2009 r., skarżącemu udostępniono całość dokumentacji orzeczniczej dotyczącej Jego sprawy. M. D. sporządzał odpisy i notatki z teczki orzeczniczej.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie umieszczenia uzasadnienia zajętego stanowiska w orzeczeniu pierwszej instancji należy zauważyć, że aczkolwiek uzasadnienie orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej jest rzeczywiście lakoniczne, to jednak w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wskazuje ono na zasadniczą przesłankę, którą kierował się organ wydając wskazane orzeczenie. Ten mankament skonwalidowała natomiast Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, w orzeczeniu wskazując przyczyny, które legły u podstaw orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej.
W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, że skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).