Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia (...) stycznia 2020 r., nr (...) utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta L. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej E. L. świadczeń wychowawczych. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 17 stycznia 2020 r.
Skarżąca w dniu 17 lutego 2020 r. wniosła przez e-PUAP, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. skargę na powyższą decyzję. W skardze złożono wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Sąd pismem z 19 marca 2020 r., w wykonaniu zarządzenia z 10 marca 2020 r., wezwał Kolegium do przesłania w terminie 7 dni, skargi wniesionej w formie dokumentu elektronicznego na elektroniczną skrzynkę podawczą tut. Sądu w ramach platformy e-PUAP wraz z podaniem adresu elektronicznego skarżącej, z której została nadana.
W odpowiedzi Kolegium przesłało skargę oraz podało adres elektroniczny skarżącej, jednak z wydruku raportu weryfikacji podpisu skargi wynikało, że został on negatywnie zweryfikowany.
W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 31 marca 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez nadesłanie w formie elektronicznej egzemplarza skargi prawidłowo podpisanego podpisem kwalifikowanym, zaufanym lub osobistym. Wezwanie wysłano w dniu 18 maja 2020 r.
Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 24 akt sądowych) w polu "dane poświadczenia" widnieje zapis brak daty odbioru oraz data utworzenia poświadczenia 2020-05-18T10:14:49.230. Natomiast w "danych uzupełniających widnieje zapis dotyczący daty utworzenia pierwszego Urzędowego Poświadczenia Odbioru - UPD (2020-05-18), utworzenia powtórnego UPD (2020-05-26) i terminu doręczenia (2020-06-01) oraz daty uznania dokumentu za doręczony (2020-06-02).
Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Braki formalne skargi występują w szczególności, gdy skarga, wnoszona w formie dokumentu elektronicznego, nie została podpisana przez stronę skarżącą albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 2a p.p.s.a.). Stosownie do art. 46 § 2b p.p.s.a., zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę drogą elektroniczną za pośrednictwem organu. W związku z tym, że podpis elektroniczny zawarty pod skargą został negatywnie zweryfikowany, Sąd wezwał skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez podpisanie skargi (podpisem kwalifikowanym, zaufanym lub osobistym), pod rygorem odrzucenia skargi.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwe jest wnoszenie pisma w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, a sąd w konsekwencji doręcza dokumenty stronom korzystającym z tego trybu za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na warunkach określonych w art. 74a p.p.s.a. Przez adres elektroniczny strony należy rozmieć adres konta na platformie ePUAP.
W myśl art. 74a § 5 p.p.s.a., datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd, po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (art. 74a § 6 ww. ustawy). Do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4 (art. 74a § 7 p.p.s.a.), a w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 74a § 8 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła pismo w postępowaniu sądowym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co skutkowało doręczaniem skarżącej pism przez sąd w formie dokumentu elektronicznego. Ponieważ skarżąca nie wskazała w korespondencji adresu elektronicznego, zatem stosownie do art. 46 § 2d p.p.s.a., Sąd przyjął, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano pismo wniesione w formie dokumentu elektronicznego i na ten adres skierował wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi. Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia tego wezwania, dokument nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od daty wysłania pierwszego UPD, zatem zgodnie z art. 74a § 8 p.p.s.a. doręczenie skarżącej wezwania do uzupełnienia braku skargi należy uznać za dokonane po upływie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia – 18 maja 2019 r., czyli w dniu 1 czerwca 2020 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku skargi upłynął w dniu 8 czerwca (poniedziałek).
Skarżąca pomimo skutecznego doręczenia wezwania, w terminie ustawowo przewidzianym, nie uzupełniła braku formalnego skargi co uniemożliwia nadanie tej skardze dalszego biegu.
Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.