Uzasadnienie
A. C. (dalej jako strona lub skarżąca) zaskarżyła do tut. Sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej jako Kolegium lub organ odwoławczy) z dnia 9 stycznia 2023 r., nr SKO 4103/1063/2022, utrzymującą w mocy decyzję z dnia 18 października 2022 r., nr OPS.SP.4330.485.2022.DH, wydaną przez działającego z upoważnienia Burmistrza Żarowa Zastępcę Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Żarowie (dalej jako OPS lub organ I instancji) o odmowie przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na S. M. (dalej jako matka strony, matka skarżącej, podopieczna).
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:
W dniu 4 maja 2022 r. strona wniosła o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad matką. We wniosku strona oświadczyła, że jest jedyną osobą z kręgu osób zobowiązanych do alimentacji na rzecz wymagającej opieki matką, która taką opiekę może sprawować i faktycznie sprawuje. Do wniosku dołączono orzeczenie Lekarza Orzecznika Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 7 listopada 2019 r. uznające matkę strony za trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji od dnia 1 października 2019 r., decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 sierpnia 2021 r. o przyznaniu stronie renty rodzinnej, decyzję OPS z dnia 24 marca 2022 r. o przyznaniu stronie specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką oraz oświadczenie strony dotyczące wyboru świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na zbieg uprawnień do świadczeń rodzinnych.
Decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r., nr OPS.SP.4330.214.2022.DH, organ
I instancji odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia stwierdzając, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych.
W wyniku złożonego odwołania Kolegium decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr SKO 4103/467/2022, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia nakazując organowi wyjaśnienie, czy w przypadku wnioskodawczyni zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
W dniu 8 września 2022 r. pracownicy socjalni OPS podjęli próbę przeprowadzenia wywiadu z opiekunem jednak w miejscu sprawowania opieki nie zastali strony. Matka strony oświadczyła, że córka pracuje na 1/2 etatu w Świdnicy. Podopieczna nie wymaga pomocy w czynnościach dnia codziennego. Cierpi jedynie na dolegliwości wieku starczego, tj. ból nóg, bóle kręgosłupa.
W ramach przeprowadzonego ze stroną w dniu 12 października 2022 r. wywiadu środowiskowego ustalono, że strona w związku z opieką nad matką dzień zaczyna ok. godz. 7 rano, przygotowuje podopiecznej śniadanie, aplikuje leki. Między godz. 12 a 13 podaje obiad. Codzienną toaletę podopiecznej wykonuje samodzielnie, jedynie potrzebuje pomocy przy myciu głowy. Matka strony, 81-letnia wdowa, samodzielnie się porusza, spożywa posiłki, sama się ubiera. Wymaga pomocy i wsparcia w czynnościach dnia codziennego, tj. przygotowywaniu posiłków, zakupie leków i innych rzeczy niezbędnych do codziennego funkcjonowania. W trakcie wywiadu strona podała, że codzienne czynności związane z opieką nad mamą zajmują jej ok. 4-5 godzin dziennie. Matka strony samodzielnie się porusza, ubiera, nie jest pampersowana. Strona poinformowała, że nie posiada dokumentacji medycznej potwierdzającej, że stan zdrowia podopiecznej wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Organ I instancji wskazana na wstępie decyzją z dnia 18 października 2022 r. odmówił przyznania stronie wnioskowanego świadczenia na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm., dalej w skrócie u.ś.r.). W uzasadnieniu wskazano, że powodem odmowy jest stwierdzenie pracowników socjalnych, że matka strony jest samodzielna i nie wymaga stałej opieki, a ponadto podano, że w orzeczeniu o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji podopiecznej stwierdzono, że istnieje ona od 1 października 2019 r. Ta okoliczność, zdaniem organu I instancji, stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem zgodnie z treścią art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.
Od wydanej decyzji strona odwołała się, wniosła o uchylenie wydanej decyzji, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i zarzuciła:
1/ naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
a/ błędne zastosowanie art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. bez uwzględnienia uznania niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b u.ś.r. przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 20014r. sygn. akt: K 38/13 z powodu różnicowania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;
2/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez błędne przyjęcie, że zakres sprawowanej opieki nie wyczerpuje znamion opieki stałej, co daje podstawę do uznania, że nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją skarżącej z zatrudnienia, a sprawowaniem przez nią opieki nad matką;
3/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych rozstrzygnięcia sprawy, nienależyte uzasadnienie wydanej decyzji i pominięcie w rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego interesu strony.
Do odwołania pełnomocnik skarżącej załączył dokumentację z przebiegu leczenia matki strony.
Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że warunki, jakie należy spełnić aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne, w sposób precyzyjny i jednoznaczny, określa ustawa o świadczeniach rodzinnych. Organ podkreślił, że skoro nie jest dopuszczalne wydanie orzeczenia na podstawie przepisu, w stosunku do którego - w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 - odpadło domniemanie zgodności z Konstytucją, to w niniejszej sprawie oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należało dokonać z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki.
Według Kolegium strona spełnia przesłankę wynikającą z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., a mianowicie należy do kręgu "innych osób, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny".
Organ odwoławczy wskazał, że fakt znacznego stopnia niepełnosprawności podopiecznej nie budzi wątpliwości jak również to, że skarżąca, jako jej córka, jest zobowiązana do alimentacji wobec matki. Jednak w ocenie Kolegium przesłanka z art. 17 u.ś.r., dotycząca nie podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie została spełniona. Opieka nad rodzicem w wyniku choroby bądź wieku starczego jest rzeczą naturalną i obowiązkiem dziecka w stosunku do rodzica, jednak nie wystarcza to jeszcze, aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne.
Zdaniem Kolegium, niepodejmowanie zatrudnienia przez stronę nie ma istotnego związku ze sprawowaniem opieki nad matką. Opieka uzasadniająca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego powinna mieć charakter osobisty, trwały i ciągły, jej przedmiotem powinno być całodobowe zaspokojenie potrzeb życiowych osoby niepełnosprawnej. Nie chodzi bowiem o czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, zapewnieniem leków i opieki lekarskiej. Obowiązki tego typu można pogodzić z pracą zawodową, co nie znaczy, że jest to zawsze proste.
Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez stronę a sprawowaniem przez nią opieki nad matką. Z akt sprawy wynika, że strona sprawuje nad matką opiekę polegającą na pomocy w czynnościach życia codziennego. Dba o porządek, robi zakupy, przygotowuje posiłki, podaje leki, załatwia i realizuje recepty, pomaga w czynnościach higienicznych, umawia wizyty lekarskie. Podopieczna samodzielnie ubiera się, porusza, nie jest osobą pampersowaną.
Uwzględniając powyższe Kolegium uznało, że chociaż stan zdrowia podopiecznej powoduje, iż wymaga ona stałej opieki, to jednakże z akt sprawy wynika, że ta opieka nie jest i nie musi być świadczona przez skarżącą ciągle w sposób nieprzerwany, wyłączający możliwość podjęcia zatrudnienia w takim wymiarze i zakresie, który umożliwi skarżącej codzienne wykonywanie niezbędnych czynności opiekuńczych wobec matki. Rozmiar sprawowanej opieki nie uniemożliwia skarżącej podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
W tej sytuacji Kolegium nie znalazło podstaw do przyjęcia, że rezygnacja strony z podjęcia zatrudnienia była dobrowolna i spowodowana jedynie koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.
W skardze do tut. Sądu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła organom:
- 1. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż rezygnacja z pracy zarobkowej przez stronę nie jest spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o znacznym stopniu niepełnosprawności, w sytuacji, gdy strona pełni stałą, całodzienną opiekę nad niepełnosprawną matką i z tego względu strona nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej,
- 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania,
- 3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż brak podejmowania zatrudnienia przez stronę nie pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym podczas gdy strona nie jest w stanie, opiekując się niepełnosprawną matką, podjąć jakiekolwiek zatrudnienie, a w konsekwencji brak prawidłowej oceny dokonanej przez organ zmierzającej do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.
Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony zarzucił, że organy nie przeprowadziły prawidłowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie w tym zwłaszcza nieuwzględniono oświadczeń strony z dnia 20 lipca 2022 r. i z dnia 29 września 2022 r. oraz zaświadczenia lekarza rodzinnego z dnia 29 września 2022 r. Oświadczono przy tym, że skarżąca sprawuje permamentną, całodobową opiekę nad schorowaną matką i nie jest w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy zarobkowej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej u.p.p.s.a.), albowiem zarówno strona, jak i organ, wnosili o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie.
W myśl art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 u.p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).
Jak wskazuje na to przepis art. 133 § 1 u.p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Dokonując zatem kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej sąd ocenia ją biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny, który istnieje w chwili wydania decyzji. Sąd administracyjny nie jest przeto uprawniony do rozpatrywania w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonej decyzji, gdyż jego funkcje kontrolne są odmienne od celów i zadań organu odwoławczego, który w postępowaniu w drugiej instancji ma obowiązek ponownego rozpatrzenia i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.
Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego.
Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z normami art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego.
Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje m.in. osobom zobowiązanym do alimentacji, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Na podkreślenie zasługuje konstatacja, że samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie wystarcza dla określenia potrzeb osoby niepełnosprawnej w zakresie opieki, pielęgnacji czy wsparcia. Na użytek ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca przewidział bowiem specyficzny instrument badania i weryfikacji, czy zakres potrzeb osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności uniemożliwia zarazem aktywność zarobkową i zawodową jej opiekuna. Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 4aa u.ś.r., jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. jedn.
Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm., dalej u.p.s.) w celu weryfikacji tych wątpliwości. Można dodać ponadto, iż stosownie do przepisu art. 23 ust. 4b u.ś.r., w przypadku, o którym mowa w ust. 4aa, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą wystąpić do ośrodka pomocy społecznej o udzielenie informacji o okolicznościach dotyczących sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, jeżeli okoliczności te zostały ustalone w rodzinnym wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem otrzymania przez ośrodek pomocy społecznej wniosku o udzielenie informacji.
Samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie przesądza jeszcze o tym, że dana osoba niepełnosprawna jest niesamodzielna w stopniu wymagającym stałej opieki i pomocy osób drugich.
Z kolei pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiało by się odbyć ze szkodą dla niej. Tymczasem, zakres opieki sprawowanej przez skarżącą oraz poszczególne czynności wykonywane w jej ramach, nie są na tyle angażujące, aby strona nie mogła podjąć choćby częściowego zatrudnienia.
Z ustaleń pracownika socjalnego, który przeprowadził wywiad środowiskowy wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z 81-letnią matką, nad którą sprawuje opiekę. Zamieszkuje z nimi 15-letnia córka skarżącej. Troje pozostałych dzieci podopiecznej pracuje i nie mieszka z nią.
Z zeznań skarżącej wynika jednoznacznie, że jej matka nie wymaga zabiegów typowo pielęgnacyjnych, gdyż nie jest osobą stale leżącą, wymagającą leczenia odleżyn, karmienia, pomocy w zakresie specjalistycznej pielęgnacji (np. karmienie przez sondę, pielęgnacja przetok, itp.), podawania leków czy wymiany pielucho-majtek. Świadczone przez skarżącą czynności, a mianowicie pomoc przy czynnościach higienicznych, przygotowywanie posiłków, ubrań, robienie zakupów, realizacja recept, sprzątanie, pranie, transport na wizyty lekarskie nie jest i nie musi być świadczona przez stronę w sposób ciągły i nieprzerwany, wymagający ciągłej jej obecności przy matce i wyłączający możliwość podjęcia zatrudnienia w takim wymiarze i zakresie, który uniemożliwiałby wykonywanie przez nią niezbędnych czynności opiekuńczych.
Podkreślić należy, że zakres czynności wykonywanych przez skarżącą w rzeczywistości nie odbiega od zwyczajnego prowadzenia gospodarstwa domowego przez osoby aktywne zarobkowo i zawodowo. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższe czynności mogą być realizowane także przez osobę aktywną zawodowo, gdyż mają one charakter uniwersalny, skoro nie dotyczą tylko wąskiego grona osób, co do których istnieje konieczność zapewnienia opieki i pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Inne jeszcze czynności, tzw. porządku dziennego, mogą być wykonywane w czasie wolnym od pracy, w tym także przed udaniem się do pracy lub po powrocie z niej, jak np. pomoc przy czynnościach higienicznych, czy też przygotowanie posiłków. Ponadto w opiece nad matką może wspomóc skarżącą także zamieszkująca z nią nastoletnia córka.
Wbrew argumentom zawartym w skardze, organ odwoławczy nie kwestionował, że matka strony ze względu na stan zdrowia wymaga stałej opieki, a jedynie podważył zakres tej opieki.
Wskazać w tym miejscu należy, że pomimo iż rolą organu nie jest interpretacja wyników badań osoby, w stosunku do której wydane zostało orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, to w niniejszej sprawie - wbrew zarzutom skargi - podstawę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oparto na przesłance braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem przez nią opieki nad matką, wynikającej zarówno z zakresu opieki, jak i możliwości rozplanowania czynności opiekuńczych na różne godziny i dni, które nie kolidowałyby z godzinami aktywności zawodowej. Skarżąca przy należytej organizacji czasu pracy może pogodzić pracę np. w formie umowy zlecenia w niepełnym wymiarze czasu pracy ze sprawowaną opieką.
Co więcej, ostatni stosunek pracy skarżącej został rozwiązany w dniu 3 kwietnia 2021 r. z upływem czasu umowy o pracę. Potwierdza to brak istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem a celem sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką skarżącej.
Podsumowując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, że w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą względem swojej niepełnosprawnej matki nie wyklucza możliwości podjęcia przez nią zatrudnienia przynajmniej w niepełnym wymiarze czasowym. Nie zaistniał więc związek przyczynowy pomiędzy wykonywanymi czynnościami, a biernością zawodową skarżącej, niewywołaną ich realizacją. W związku z tym niespełniona została przesłanka z art. 17 ust. 1 u.ś.r., co uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego stronie przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.
W takim stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd zobligowany był do jej oddalenia na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.