Uzasadnienie
W dniu 11 marca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga T. M. (dalej: strona, skarżący) na niewykonanie przez Prezesa Koła Łowieckiego [...] we W. (dalej: organ) opisanego w sentencji wyroku tutejszego Sądu, stwierdzającego bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej oraz zobowiązującego go do rozpatrzenia złożonego w tym zakresie wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w związku z uprawomocnieniem się wyroku z dnia 13 września 2019 r. wystąpił do organu z wezwaniem do jego wykonania. W wyznaczonym terminie organ zwrócił skarżącemu jedynie zasądzone koszty postępowania sądowego. W pozostałym zakresie wyrok pozostał niewykonany. Wobec tego w dniu 29 stycznia 2020 r. skarżący złożył skargę na niewykonanie orzeczenia sądowego do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu. Skarga ta nie została jednak przekazana przez sekretarza koła łowieckiego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności skarżący ponownie wystąpił ze skargą na niewykonanie wyroku z dnia 13 września 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wr 123/18, żądając ukarania organu grzywną z tego tytułu.
Zwrócił się również z wnioskiem o nałożenie na sekretarza koła łowieckiego grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 29 stycznia 2020 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że już samo wniesienie skargi do sądu administracyjnego powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki zarówno procesowe, jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z wniesieniem skargi jest tzw. zawisłość sprawy (lis pendens) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało skutecznie wszczęte postępowanie i do czasu jego prawomocnego zakończenia nie można w tym samym zakresie zainicjować kolejnej sprawy.
Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa jest w toku stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu. Taki stan zaś trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 600/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy zauważyć należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu skarżący zainicjował dwa postępowania dotyczące niewykonania przez organ prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 13 września 2019 r., sygn. akt
IV SAB/Wr 123/18 wszczęte na podstawie dwóch odrębnych skarg: pierwszej – zawartej w piśmie z dnia 29 stycznia 2020 r. oraz drugiej – datowanej na 10 marca 2020 r.
Skarga z dnia 29 stycznia 2020 r. została wniesiona za pośrednictwem organu, który nie przekazał jej jednak do tutejszego Sądu. Z kolei skarga z dnia 10 marca 2020 r., którą skarżący skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wpłynęła w dniu 11 marca 2020 r. i została zarejestrowana pod sygnaturą akt IV SA/Wr 132/20. W konsekwencji w chwili obecnej mamy do czynienia z dwoma równolegle toczącymi się postępowaniami, nawet jeśli skarga wniesiona w pierwszym z nich nie została jeszcze przekazana do tutejszego Sądu. Uchybienie organu w tym zakresie strona może bowiem zwalczać stosując instytucję wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią, uregulowaną w art. 55 § 1 p.p.s.a. Tak też zresztą się stało, albowiem w piśmie z dnia 10 marca 2020 r. strona zmieściła wniosek o wymierzenie grzywny sekretarzowi koła łowieckiego, zaś postępowanie w tej sprawie prowadzone jest aktualnie pod sygnaturą IV SO/Wr 10/20.
Nadto zgodnie z § 2 powołanego przepisu, jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.
Mając powyższe na uwadze, ostatnia z wymienionych skarg, która została wniesiona później, nie mogła skutecznie zainicjować postępowania w sprawie niewykonania przez organ prawomocnego wyroku, gdyż zostało ono już wszczęte skargą z dnia 29 stycznia 2020 r.
Stąd też Sąd zobligowany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie.