Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 lutego 2008r. odrzucił skargę na oznaczoną wyżej decyzję z powodu wniesienia jej z uchybieniem ustawowego, trzydziesto-dniowego terminu od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie.Odpis powyższego postanowienia strona skarżąca otrzymała w dniu 17 marca 2008r. Dwoma odrębnymi pismami z dnia 31 marca 2008r., złożonymi w tym samym dniu, skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2008r., doręczonym skarżącej w dniu 13 maja 2008r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata.
Z kolei pismem z dnia 7 maja 2008r. – doręczonym również w dniu 13 maja 2008r. – zawiadomiono jednocześnie skarżącą o wyznaczeniu jej pełnomocnika z urzędu adw. Wojciecha Błażeja Krzysztoporskiego. Sporządzonym osobiście pismem z dnia 20 maja 2008r. – wniesionym w dniu 21 maja 2008r.- skarżąca wniosła " o przywrócenie jej skargi na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania jej uprawnień do świadczenia pieniężnego". Pełnomocnik skarżącej - wezwany do oświadczenia się co do charakteru pisma skarżącej z dnia 20 maja 2008r. – sprecyzował,że wspomniane pismo skarżącej stanowi wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na oznaczoną wyżej decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.p.s.a - czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych na skutek uchybienia terminu możliwie jest przy pomocy instytucji przywrócenia terminu, uregulowanej w art. 86 i 87 przywołanego aktu. W świetle postanowień zawartych w tych przepisach, uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki, a mianowicie: po pierwsze; strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, po drugie; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, po trzecie; jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność dla której termin był określony, po czwarte; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, po piąte; uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Przy czym stosownie do dyspozycji art. 88 powołanej wyżej ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W badanej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu wskazano nienależyte zrozumienie pouczenia zawartego w decyzji. Jednocześnie co nie ulega wątpliwości wskazana przez skarżącą przyczyna uchybienia ustała najpóźniej z dniem 17 marca 2008 r. tj. z chwilą doręczenia skarżącej treści postanowienia Sądu odrzucającego skargę z uwagi na upływ trzydziestodniowego terminu. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał bowiem skarżącej, że skarga powinna być wniesiona w terminie 30 dni od dnia, w którym doręczono skarżącej decyzję stanowiąca przedmiot skargi. Od tego też dnia dla skarżącej rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin na skuteczne złożenie przez nią wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Wobec tego, że siedmiodniowy termin na skuteczne złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał skarżącej w dniu 25 marca 2008 r., zaś skarżąca złożyła swój wniosek o przywrócenie terminu dopiero w dniu 21 maja 2008 r., a więc blisko 57 dni po upływie przewidzianego prawem terminu, to uznać należy, iż nie dochowany został przez skarżącą wymóg czasowy określony w przepisie art. 87 § 1 p.p.s.a. Stwierdzenie powyższego oznacza,że przedmiotowy wniosek jako spóźniony, na podstawie powołanej na wstępie ustawy należało odrzucić. Marginalnie jedynie nadmienić należy, że w realiach rozpatrywanej sprawy postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy nie miało wpływu na bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, albowiem wniosek strony o ustanowienie pełnomocnika złożony został po upływie terminu przewidzianego do wniesienia przedmiotowego wniosku, a jednocześnie nie złożono w sprawie wniosku o przywrócenie 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., który jest terminem przywracanym.
Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.