Uzasadnienie
Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w osobie J. L. prowadzącego kancelarię adwokacką w W. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z żoną. Skarżący otrzymuje rentę w wysokości [...] zł, a jego żona emeryturę w kwocie [...] zł. Wspólny miesięczny dochód małżonków wynosi [...] zł. Z zeznania podatkowego za [...] r. wynika, że żona otrzymała dochód w wysokości [...] zł, a skarżący w wysokości [...] zł. Wydatki związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą [...] zł, a na wyżywienie przeznaczana jest kwota [...] zł. Skarżący podał, że jego sytuacja materialna, zdrowotna i niepełnosprawność nie pozwalają na podjęcie zatrudnienia. Podała, że posiada mieszkanie i nie posiada innych nieruchomości oraz oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych.
Z treści przepisu art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Stosownie do art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze wysokość dochodów małżonków i ponoszonych wydatków, zły stan zdrowia skarżącego i brak majątku oraz realizację prawa do sądu, przyjąć trzeba, że wykazał on, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.