Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w powyższej sprawie jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy decyzję Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. z dnia [...]r. (nr [...]) w przedmiocie uznania P. P. za zdolnego do służby wojskowej.
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł. uznała P. P. za zdolnego do służby wojskowej ustalając kategorię A. Komisja rozpoznała u poborowego zaburzenia pod postacią somatyzacji emocjonalnej kwalifikując to schorzenie do § 67 p.l, skrzywienie przegrody nosa -§ 26 p.3, a także krótkowzroczność obu oczu - § 13 p.3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. nr 57, poz. 278 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem.
Stwierdzono, że powyższe schorzenia nie powodują niezdolności do służby wojskowej.
W złożonym odwołaniu P. P. zakwestionował wydane orzeczenie. Podał, że w komisji lekarskiej badającej jego stan zdrowia brali udział lekarze takich specjalizacji jak lekarz okulista, laryngolog, psychiatra oraz chirurg, nie brał natomiast udziału lekarz gastrolog, który to specjalista zdaniem skarżącego we właściwy sposób mógłby ocenić jego stan zdrowia i ocenić jego przydatność do służby wojskowej. P. P. podkreślił, że od dwóch lat spożywa posiłki dietetyczne i przyjmuje przez ten czas leki (również uspokajające) i każde napięcie czy zdenerwowanie nasila jego dolegliwości. Zarzucił organowi nie wzięcie pod uwagę dolegliwości związanych z tą chorobą.
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...]r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1962 r. nr 4 poz. 16 ze zm.) oraz § 6 pkt 1 i § 32 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. nr 57, poz. 278 ze zm.) utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu podano, iż po rozpatrzeniu odwołania, analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, nie stwierdzono uchybień orzeczniczych i zaskarżone orzeczenie utrzymano w mocy. Organ II instancji uznał, że stwierdzone schorzenia oraz obecny stopień ich nasilenia ustalony w wyniku przeprowadzonych badań lekarsko - specjalistycznych (psychiatrycznych, chirurgicznych, okulistycznych otolaryngologicznych i neurologicznych) tj.
- 1. zaburzenia pod postacią somatyzacji emocjonalnej wg. § 67 p.l, a więc nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne;
- 2. skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające zdolności drożności nosa wg. § 26 p.3,
- 3. krótkowzroczność obu oczu-Vo.utr=O.08 cc-3,75 Dsph=0,5 wg. § 13 p.3 rozporządzenia kwalifikują orzekanego do ustalonej kategorii służby wojskowej.
W skardze na powyższe orzeczenie P. P. zarzucił, iż organ orzekający w sposób nieprawidłowy zakwalifikował rozpoznane u niego schorzenia określone jako zmiany czynnościowe jelita grubego do "zaburzeń pod postacią somatyzacji emocjonalnej - § 67 pkt 1". Tymczasem w rozporządzeniu MON w sprawie zasad określania zdolności do służby wojskowej uznano, że § 67 pkt 1 dotyczy przypadków z przewagą objawów subiektywnych, bez wyraźnych klinicznych cech upośledzenia sprawności ustroju. Na dowód powyższego skarżący 3
Sygn. akt IV SA/ Wr 156/04 dołączył karty informacyjne z leczenia szpitalnego wystawione przez Centrum Kliniczno-Dydaktyczne [...], Kliniki Gastroenterologii w Ł., które przedstawił organowi, a z których, zdaniem skarżącego wynikało, że rozpoznano u niego kliniczne cechy upośledzenia sprawności ustroju z powodu zmian czynnościowych jelita grubego.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej, ponieważ ustalenie stanu zdrowia P. P. oparte na wynikach specjalistycznych badań lekarskich prowadzonych przez lekarzy upoważnionych do badań specjalistycznych dla potrzeb orzeczniczych WKL, a ustalenia zdolności do służby wojskowej dokonano zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 57, poz. 278 ze zm.). Organ uznał także, że z przedstawionej przez skarżącego dokumentacji medycznej w postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego w Centrum Kliniczno-Dydaktycznym [...] Kliniki Gastroenterologicznej w Ł. z [...]r. i [...]r. nie wynika by stopień nasilenia zaburzeń czynnościowych ze strony przewodu pokarmowego (mieszczącym się w zakresie § 67 p. 1 - nerwice narządowe) upośledzał sprawność ustroju w uzasadniającym uznanie orzekanego w gr. I osób badanych niezdolnym do służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zważyć bowiem należy, że w odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] skarżący podkreślił, że badania lekarskie przed Komisją nie objęły wszystkich jego dolegliwości. W badaniach nie brał bowiem udziału lekarz gastrolog. Decyzję o 4
Sygn. akt IV SA/ Wr 156/04 zdolności do odbycia służby wojskowej podjęli lekarze: okulista, laryngolog, psychiatra oraz chirurg. Jednakże nie mogli się oni wypowiedzieć na temat chorób układu pokarmowego. Nie wzięto pod uwagę dolegliwości związanych z chorobą skarżącego. Od prawie dwóch lat przyjmuje on leki (również uspokajające) i każde napięcie czy zdenerwowanie "nasila dolegliwości ze strony układu pokarmowego."
Zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. natomiast wymienia: zaburzenia pod postacią somatyzacji emocjonalnej, nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne, skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające zdolności drożności nosa i krótkowzroczność obu oczu, nie wypowiadając się w ogóle w kwestii ewentualnej klasyfikacji zgłoszonej w odwołaniu przez skarżącego dolegliwości układu pokarmowego. Niedostatku decyzji administracyjnej w tym zakresie nie można natomiast uzupełniać w odpowiedzi na skargę.
W postępowaniu odwoławczym organ administracyjny obowiązują podobne reguły, jakie wiążą organ administracyjny I instancji. W szczególności wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ewentualnego uzupełnienia postępowania administracyjnego organ odwoławczy może dokonać na podstawie art. 136 k.p.a., względnie w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżone orzeczenie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Nie wyjaśniając okoliczności przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu organ odwoławczy ewidentnie naruszył zasadę ogólną z art. 7 k.p.a., rozwiniętą następnie w art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenie to natomiast mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 5 Sygn. akt IV SA/ Wr 156/04 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonego orzeczenia gdyż następstwem orzeczenia o zdolności do służby wojskowej jest karta powołania stanowiąca decyzję administracyjną, której wstrzymania może się domagać skarżący w odrębnym postępowaniu.