Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r. (sygn. akt IV SA/Wr 732/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. R. (dalej jako skarżący) na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyżej wskazanym orzeczeniem.
W uzasadnieniu skargi domagał się wznowienia w oparciu o art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), gdyż wskutek naruszenia przepisów prawa został pozbawiony możliwości działania i należytej reprezentacji, co uniemożliwiło mu dokonanie czynności procesowej, jaką jest kasacja do Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec przymusu zastępstwa strony i odmowy przyznania przez wojewódzki sąd administracyjny prawa do pomocy w całości i ustanowienia adwokata z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 271 p.p.s.a, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
W każdym wypadku, w myśl art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Sąd zaś bada na posiedzeniu niejawnym - art. 280 § 1 p.p.s.a. -, czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
Należy przy tym zauważyć, że etap badania skargi poprzedza jej rozpoznanie merytoryczne. Nie zmierza on więc do rozstrzygnięcia sprawy a jedynie do weryfikacji, czy spełnione zostały wszystkie warunki jej rozpatrzenia.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga o wznowienie nie opiera się w istocie na żadnej ustawowej podstawie wznowienia. Twierdzenia skarżącego zawarte w jej treści ograniczają się bowiem jedynie do samego przywołania treści przepisu określającego podstawę z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. To zaś w żadnej mierze nie może być uznane za równoznaczne faktycznemu powołaniu podstawy wznowienia. Wymaga podkreślenia, że skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności odnoszących się do postępowania w sprawie IV SA/Wr 732/15, które jego zdaniem doprowadziły do pozbawienia go możności działania w toku tego postępowania.
W zamian prezentuje on natomiast brak zgody z wydanym w dniu 10 stycznia 2017 r. wyrokiem i szeroko omawia swoje żądanie uzupełnienia tego orzeczenia na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że skarga spełnia wymogi ustawowe z art. 279 p.p.s.a. i tym samym podlega odrzuceniu na zasadzie art. 280 § 1 p.p.s.a.