Uzasadnienie
Skarżący J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na oznaczone wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy
Badanie merytorycznej zasadności skargi zawsze poprzedza sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi, art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone przez stronę postanowienie nie jest objęte hipotezą cytowanego przepisu. Jak wynika z akt badanej sprawy, kwestionowane postanowienie wydane zostało z powołaniem się na przepis art. 37 § 2 k.p.a., na skutek zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. który przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Natomiast w myśl art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących postępowania zażaleniowego, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zatem, zażalenie może być wniesione tylko na postanowienia, enumeratywnie wyliczone w kodeksie postępowania administracyjnego, do których nie zalicza się postanowień wydanych w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w tym trybie ma charakter wpadkowy, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, zaś instytucja zażalenia na bezczynność organu przewidziana w art. 37 k.p.a. stanowi w swej istocie szczególny środek prawny mający za zadanie wyłącznie zwalczenie bezczynności organu administracji poprzez otwarcie drogi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę bezczynność. Z powyższych regulacji wynika więc, że na zaskarżone postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia, a tym samym skarga jest niedopuszczalna, a w konsekwencji nie jest możliwe kwestionowanie jego zasadności w drodze skargi do sądu administracyjnego.
Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do odrzucenia skargi.