Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł., działając na podstawie ogólnie powołanych przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. Nr 62, poz. 567), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U.
Nr 12, poz. 75), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wydała w dniu [...] orzeczenie Nr [...], w którym orzekła m.in., że T. Z. jest trwale niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej (kategoria zdrowia N).
Po przeprowadzonym badaniu lekarskim Komisja w rozpoznaniu wskazała następujące schorzenia, określone w Załączniku Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach:
- 1) chorobę afektywną (§ 70 pkt 5),
- 2) zespół psychoorganiczno - otępienny (§ 73 pkt 3),
- 3) zespół neurasteniczny znacznie upośledzający sprawność ustroju (§ 66 pkt 3),
- 4) obustronne przytępienie słuchu (§ 21 pkt 5),
- 5) kardiomiopatię w okresie przewlekłej niewydolności krążenia II-NYHA (§ 38 pkt 2),
- 6) chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z dyskopatią C6-C7, L4-L5, L5-S1 z przewlekłym korzeniobólem szyjno-barkowym, lędźwiowo-krzyżowym i niedowładem stopy prawej (§34 pkt 7, § 34 pkt 2, § 62 pkt 2).
Jako choroby współistniejące Komisja Lekarska wskazała:
- 7) chorobę niedokrwienną serca (§38 pkt 4),
- 8) niedomykalność zastawek półksiężycowatych aorty I- (§ 38 pkt 9),
- 9) wypadanie płatka zastawki mitralnej (§ 38 pkt 14),
- 10) przewlekły zanikowy nieżyt gardła i krtani (§ 27 pkt 1),
- 11) żylaki odbytu (§ 47 pkt 3),
- 12) przewlekły nieżyt błony śluzowej żołądka (§ 43 pkt 1),
- 13) obniżenie ostrości wzroku (§ 13 pkt 1),
- 14) żylaki kończyn dolnych (§ 79 pkt 1),
- 15) zanikowy nieżyt błony śluzowej nosa (§ 26 pkt 13).
Jednocześnie, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzekła w sprawie związku poszczególnych schorzeń ze służbą wojskową i określiła stopień inwalidztwa strony.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem T. Z. złożył odwołanie. W odwołaniu opisał negatywny wpływ pełnionej przez niego służby na stan zdrowia.
Po rozpoznaniu odwołania, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] orzeczenie Nr [...], którym z powołaniem się na przepisy art.art. 127 § 1, 138 kpa w związku z § 5 pkt 1, § 30 ust. 1 i 2, § 31 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 12, poz. 75), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia Komisja podała, że odwołujący się zakwestionował brak uznania schorzenia ad pkt 6 rozpoznania, tj. "choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa z dyskopatią C6-C7, L4-L5, L5-S1 z przewlekłym korzeniobólem szyjno-barkowym, lędźwiowo-krzyżowym i niedowładem stopy prawej" za pozostające w związku ze służbą wojskową, wiążąc je z wykonywaniem obowiązków służbowych w dniu 20 grudnia 1981 r. Jednakże, dokonana analiza dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie wykazała nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia kwestionowanego orzeczenia.
Z akt sprawy wynika, że brak związku tego schorzenia ze służbą wojskową został ustalony już wiele lat wcześniej prawomocnym orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...], zaś aktualnie nie zachodzą przesłanki do kwestionowania wcześniejszych ustaleń w tym zakresie. W tej sytuacji, w ocenie wojskowej Komisji Lekarskiej, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł. prawidłowo uznała powyższe schorzenie za niepozostające w związku ze służbą wojskową.
T. Z. wniósł skargę na rozstrzygnięcie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w wydanych orzeczeniach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 1. W konkluzji wywodów skargi skarżący domagał się uznania depresji "mającej związek ze służbą wojskową - zaliczanej do schorzeń, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze".
W tej części skarga podlegała jednak odrzuceniu.
Należy bowiem stwierdzić, iż w dniu 27 października 1999r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III ZP 9/99), w której uznał, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (OSNP 2000/5/167).
Mimo, iż w 2004r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego (obok NSA wyodrębnione zostały wojewódzkie sądy administracyjne) pogląd Sądu Najwyższego (który nie sprawuje już nadzoru judykacyjnego nad sądownictwem administracyjnym) nie stracił swej aktualności. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekający w powyższym składzie, w niniejszej sprawie, w pełni go podziela.
Wobec tego skargę T. Z. domagającego się uznania związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową należało odrzucić na podstawie art. 58§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Sąd Najwyższy we wspomnianej uchwale, jako Sąd właściwy w tych sprawach wskazał Sąd pracy i ubezpieczeń społecznych.
2. Skarżący wniósł skargę "od orzeczenia nr [...] z dnia [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W.", co Sąd rozpoznający sprawę uprawniało do oceny, że skarga zwrócona została przeciwko całemu orzeczeniu Komisji lekarskiej w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Należy w tym miejscu dodać, iż sąd administracyjny, nie jest związany granicami skargi (art. 134§1 cytowanego Prawa).
Skarżący uzasadniając skargę przedstawił jedynie przebieg swej pracy w stacji radiolokacyjnej i pogarszający się stan zdrowia, co łączył z oddziaływaniem tej stacji na organizm ludzki. Nie czynił natomiast zarzutu komisjom lekarskim złego rozpoznania dotyczącego tak chorób powodujących niezdolność do zawodowej służby wojskowej jak i chorób współistniejących. Wprawdzie skarżący podaje, iż "wystąpiła" u niego "depresja" i powołuje się na orzeczenia komisji lekarskich rozpoznających: "przewlekłą nerwicę neurasteniczną", ale takie też schorzenie rozpoznają komisje, których orzeczenia kwestionuje. Brak podstaw by rozpoznania te podważać. Rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniach obu komisji lekarskich nie naruszają prawa. Komisje te prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i istotne fakty ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyniki tych badań, nie budził wątpliwości, a skarżący - jak już wcześniej stwierdzono, nie zarzucał, że rozpoznanie lekarskie nie odpowiada dolegliwościom jakie odczuwa.
Z tych względów skargę w tej części, tylko ogólnie kwestionującą opisane wyżej orzeczenia, należało oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.