Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., po rozpoznaniu odwołania M. S. od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, utrzymało zakwestionowaną decyzję organu I instancji w mocy.
Z uwagi na to, że skarżący, pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej powyższą decyzję, nie podjął jej w terminie, została ona zwrócona organowi odwoławczemu z adnotacją "nie podjęto w terminie".
Z załączonej do akt administracyjnych sprawy koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru wyżej wskazanej przesyłki wynika, że została ona po raz pierwszy awizowana w dniu 17 listopada 2016 r. Opatrzona jest także adnotacją, iż powtórne jej awizowanie nastąpiło w dniu 25 listopada 2016 r.
Pismem złożonym za pośrednictwem właściwego organu w dniu 14 marca 2017 r., wyżej wymieniony wniósł do tutejszego Sądu skargę na opisaną decyzję Kolegium.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako spóźnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona.
Zgodnie bowiem z art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl art. 39 i art. 42 k.p.a. organ administracji publicznej dokonuje doręczeń za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy, w mieszkaniu lub w miejscu pracy, w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej albo tam, gdzie się adresata zastanie.
Stosownie natomiast do treści art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 42 i 43 k.p.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta), dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata w określony w tym przepisie sposób o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni. W przypadku niepodjęcia pisma we wskazanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Mając na uwadze wcześniej opisane okoliczności oraz cytowane wyżej przepisy prawa Sąd przyjął, że zaskarżoną decyzję skarżącemu doręczono. Zaskarżona decyzja z uwagi na fakt jej nieodebrania przez skarżącego, pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki ją zawierającej w dniu 17 listopada 2016 r. oraz w dniu 25 listopada 2016 r. została zwrócona do Kolegium ze skutkiem doręczenia – doręczenie zastępcze nastąpiło w dniu 1 grudnia 2016 r.
Sąd stwierdził zatem, że złożona w dniu 14 marca 2017 r. skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przy czym, skarżący o przywrócenie terminu do jej złożenia nie wnosił.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.