Uzasadnienie
W dniu 7 stycznia 2019 r. K. J. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wystąpiła ze skargą na opisane w sentencji orzeczenie lekarskie D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wskazaną skargę strona skierowała za pośrednictwem Instytutu [...] w S. podając, że organ ten podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie przez jednostkę orzeczniczą pierwszego stopnia.
Przesyłając przedmiotową skargę Instytut [...] w S. wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie wydał żadnego orzeczenia lekarskiego, ponieważ skarżąca zrezygnowała z badań wyznaczonych jej na dzień 26 listopada 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie akty (decyzje, postanowienia) i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty.
Do aktów wymienionych w powołanym przepisie nie zaliczają się jednak orzeczenia lekarskie wydawane przez jednostki orzecznicze I lub II stopnia w zakresie rozpoznania choroby zawodowej bądź braku podstaw do jej rozpoznania. Mają one bowiem charakter opinii biegłego zasięganej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego i stanowią jeden ze składników materiału dowodowego, na podstawie którego właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych – tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm.). Samo orzeczenie lekarskie nie jest więc ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, ani innym aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co oznacza, że orzeczenie takie nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego.
Przedmiotem skargi może być dopiero ostateczna decyzja administracyjna właściwego państwowego inspektora sanitarnego, wydana na podstawie materiału dowodowego, którego składnikiem jest orzeczenie lekarskie zawierające dane co do istnienia lub nieistnienia choroby zawodowej (por. postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w: Krakowie z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 261/17, Lublinie z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 1261/15 oraz Wrocławiu z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 501/08 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżąca chcąc zatem zakwestionować wydane w stosunku do niej orzeczenie lekarskie DWOMP we W. winna była zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (Instytut [...] w S.). Stanowiło to bowiem jedyną dopuszczoną przez prawo drogę zweryfikowania ustaleń lekarskich w zakresie medycznych podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej. I choć strona początkowo złożyła stosowny wniosek inicjujący postępowanie w powyższym zakresie, to w ostateczności zrezygnowała z przysługującego jej prawa do ponownego badania. W związku z czym jednostka orzecznicza II stopnia odstąpiła od dalszych czynności i zwróciła dokumentację medyczną do DWOMP we W. (stąd przedmiotem zaskarżenia mogło być co najwyżej orzeczenie lekarskie wydane przez ten podmiot). Skoro skarżąca wykorzystała całą przysługującą jej drogę odwoławczą, to teraz nie może ona posługiwać się innym, nieodpowiednim do tego trybem postępowania w celu ponownej próby podważenia zaskarżonego orzeczenia lekarskiego.
W dalszym jednak ciągu będzie miała ona możliwość zakwestionowania ustaleń organów inspekcji sanitarnej zapadłych w drodze decyzji w ramach przysługujących jej środków odwoławczych w administracyjnym toku instancji, a następnie w drodze skargi sądowoadministracyjnej.
Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.