Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2023 r., nr OPS 825/DW/P-1//2023 Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Mieroszowie – działający z upoważnienia Burmistrza Mieroszowa - (dalej: organ I instancji) orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku D. C. (dalej: strona, skarżąca) z dnia 5 kwietnia 2023r. o ponowne rozpatrzenie wniosku o wypłatę dodatku węglowego z dnia 28 listopada 2022 r.
Powyższa postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o tym, że służy od niego zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu za pośrednictwem organu wydającego postanowienie, w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.
W dniu 20 kwietnia 2023 r. (data stempla pocztowego) strona wniosła skargę na wskazane wyżej postanowienie z dnia 18 kwietnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z tym uzasadnieniem,że "sąd administracyjny jest jedyną instytucją jak mi pozostaje".
W odpowiedzi na skargę organ I instancji podniósł,że rozpatrując wniosek skarżącej o przyznanie dodatku węglowego działał zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o dodatku węglowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego obwarowana jest wieloma warunkami, do których należy zaliczyć między innymi przesłankę wyczerpania obrony na drodze postępowania lub w innej formie obrony podjętej przed organem administracji publicznej. Stanowi o tym przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), który przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Wskazać przy tym należy, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Nie można zatem mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie wniesiony i rozpoznany przez organ administracyjny.
Jak wynika z akt sprawy i z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu pomocowego orzekającego w pierwszej instancji. Od powyższego postanowienia organu I instancji, jakim jest Ośrodek Pomocy Społecznej w Mieroszowie przysługiwało prawo złożenia zażalenia. Tej treści pouczenie zawarte zostało w zaskarżonym postanowieniu. Pomimo prawidłowego pouczenia, na opisane na wstępie postanowienie organu I instancji, skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu. Przy czym z treści skargi jednoznacznie wynika, że intencją strony nie było złożenie zażalenia się na rozstrzygnięcie organu pomocowego z dnia 18 kwietnia 2023 r. lecz zaskarżenie rzeczonego postanowienia wprost do sądu administracyjnego.
Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga, której przedmiotem jest postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji jest niedopuszczalna, albowiem postępowanie sądowo-administracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały skutecznie wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanego aktu administracyjnego w drodze postępowania administracyjnego. Pominięcie tego postępowania i wniesienie skargi przed wyczerpaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powoduje, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna. A z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia.