Uzasadnienie
E. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w sentencji postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., stanowi, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W zaskarżonym postanowieniu pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie została wysłana na adres podany przez skarżącego, tj. ul. [...], [...] W., była podwójnie awizowana (9 października 2017 r. i 17 października 2017 r.), a zatem uznano ją za doręczoną w dniu 23 października 2017 r.
Termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem swój bieg w dniu 24 października 2017 r. Trzydziestym dniem był 22 listopada 2017 r. zatem w tym dniu upływał termin do wniesienia skargi. Skarżący złożył skargę za pośrednictwem poczty w dniu 27 lutego 2018 r.
Skoro termin do wniesienia skargi upływał w dniu 23 listopada 2017 r. zaś skargę wniesiono w dniu 27 lutego 2018 r. należy uznać, że skarga została wniesiona z przekroczeniem 30-dniowego terminu. Dodać przy tym należy, że o zmianie adresu do korespondencji skarżący poinformował dopiero w piśmie z dnia 26 grudnia 2017 r.
Skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W związku z tym Sąd zobowiązany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiącego o konieczności odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.
Jednocześnie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.