Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 marca 2020 r. P. Z. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na decyzję Prezesa Zarządu A sp. z o.o. w W. z siedzibą w S. (dalej: organ) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W związku z tym, że w skardze strona jednoznacznie nie wskazała numeru oraz daty zakwestionowanej decyzji – raz podając, że dotyczy ona aktu z dnia [...] lutego 2020 r., l.dz. [...], raz że rozstrzygnięcia oznaczonego sygnaturą l.dz. [...] – zarządzeniem z dnia 6 kwietnia 2020 r. przewodniczący wydziału wezwał ją do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych wniesionej skargi pod rygorem jej odrzucenia poprzez wskazanie prawidłowego numeru i daty decyzji skarżonej w niniejszej sprawie.
Powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone z dniem 2 lipca 2020 r. W przewidzianym okresie, który upływał w dniu 9 lipca 2020 r., strona nie dookreśliła jednak przedmiotu wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), każde pierwsze pismo strony powinno zawierać oznaczenie przedmiotu sprawy.
Ponadto pismo procesowe szczególnego rodzaju, jakim jest skarga winno również zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a.)
Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku skargi, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 18 czerwca 2020 r. przesłano stronie skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi poprzez podanie numeru i daty zakwestionowanej decyzji, pouczając ją jednocześnie, że ich nieusunięcie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi.
Ze względu na nieodebranie pisma przesłanego w ramach platformy e-PUAP korespondencja została po raz pierwszy awizowana w dniu 18 czerwca 2020 r., poprzez przekazanie na adres elektroniczny skarżącego zawiadomienia o możliwości odebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego. Powtórne zawiadomienie zostało przesłane stronie skarżącej w dniu 26 czerwca 2020 r., zaś doręczenie uznano za dokonane z dniem 2 lipca 2020 r.
W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało więc doręczone skarżącemu w trybie art. 74a p.p.s.a., określającego sposób doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz przewidującego, że w przypadku nieodebrania pisma przesłanego tą drogą, doręczenie uważania się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (§ 8).
Jak wynika z treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi uznano za doręczone stronie skarżącej z dniem 2 lipca 2020 r. Zatem termin na jego zrealizowanie upływał z dniem 9 lipca 2020 r., który wypadał we wtorek. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie podała jednak numeru i daty zakwestionowanej decyzji.
Wobec powyższego wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.