Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Burmistrz Miasta B. – G. (Dyrektor Miejskiego Zespołu Ekonomiczno – Administracyjnego Szkół w B. – G.) odmówił B. F. (zwanej dalej stroną lub skarżącą) zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w trakcie przewozu jej syna do placówki oświatowej położonej w N.S.. Wskazane pismo zostało doręczone skarżącej w dniu 30 sierpnia 2016 r.
W dniu 10 lutego 2017 r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa powołując się na ustawowe podstawy do przyznania jej zawnioskowanego uprawnienia.
Pismem z dnia 24 lutego 2017 r., nr [...], doręczonym skarżącej w dniu 27 lutego 2017 r., organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W dniu 14 marca 2017 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na akt Burmistrza odmawiający jej zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w trakcie przewozu syna do placówki oświatowej.
Jednocześnie na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została uiszczona przez stronę kwota 200 złotych tytułem wpisu od skargi, zaksięgowana następnie pod pozycją 2010/2017.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc dodatkowo okoliczność, że strona skarżąca nie dochowała wszystkich wymogów formalnych związanych z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3).
W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że kwestionowana odmowa zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w trakcie przewozu syna skarżącej do placówki oświatowej należy do kategorii innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Sama dopuszczalność wniesienia skargi na taki akt lub czynność nie oznacza jednak, że będą mogły one zostać poddane kontroli sądu administracyjnego. W tym celu strona skarżąca winna bowiem zachować właściwy tryb postępowania, wynikający z powołanych na wstępie przepisów
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca uchybiła opisanemu sposobowi wniesienia skargi. Kwestionowany akt został stronie doręczony w dniu 30 sierpnia 2016 r. Natomiast z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skarżąca wystąpiła dopiero w dniu 10 lutego 2017 r., a więc już po upływie czternastodniowego terminu wynikającego z art. 52 § 3 p.p.s.a.
Ani z akt sprawy, ani z treści skargi nie wynika, aby zachodziły jakiekolwiek okoliczności pozwalające przyjąć, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Poza tym należy podkreślić, że choć skarżąca miała świadomość przysługującego jej środka zaskarżenia – skoro skorzystała z niego później bez jakiegokolwiek pouczenia – to jednak nie zdecydowała się na jego wniesienia. W takiej sytuacji brak było podstaw do uznania, że uchybienie terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. nie było zawinione przez skarżącą.
Niedopełnienie obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – a tak należy również traktować wniesienie tych środków z uchybieniem terminu – powoduje, że jest ona niedopuszczalna. Jak wynika zaś z treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia.
Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II sentencji.