Uzasadnienie
W dniu 27 lutego 2024 r. I. K. (dalej: skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego Wyższej Szkoły P. we W. (dalej: Rzecznik Dyscyplinarny, organ) z dnia 23 stycznia 2024 r., nr 2/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania wyjaśniającego wszczętego przez organ w dniu 3 kwietnia 2023 r. w związku ze skargą strony z dnia 5 stycznia 2023 r.
W zaskarżonym postanowieniu pouczono stronę o przysługującym jej prawie wniesienia zażalenia do Komisji Dyscyplinarnej Wyższej Szkoły P. we W., w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 12 lutego 2023 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 23 stycznia 2024 r. Powyższe strona potwierdziła w piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2024 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.).
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 313 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 742 ze zm., dalej: ustawa) rzecznik dyscyplinarny do spraw studentów wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie rektora, którego informuje o dokonanych ustaleniach. Stosownie do art. 313 ust. 2 ustawy, po zakończeniu postępowania wyjaśniającego rzecznik dyscyplinarny do spraw studentów umarza postępowanie lub kieruje do komisji dyscyplinarnej wniosek o ukaranie. Rzecznik dyscyplinarny może również złożyć wniosek do rektora o wymierzenie kary upomnienia. W myśl art. 314 ust. 1 ustawy, postępowanie dyscyplinarne wszczyna komisja dyscyplinarna na wniosek rzecznika dyscyplinarnego do spraw studentów.
Z kolei stosownie do art. 317 ust. 1 i ust. 2 ustawy, od orzeczenia komisji dyscyplinarnej stronom przysługuje odwołanie do odwoławczej komisji dyscyplinarnej w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Zgodnie zaś z art. 318 ustawy, od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej służy skarga do sądu administracyjnego.
Z przytoczonych przepisów wynika, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie prawomocne orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej na podstawie art. 318 ustawy w związku z art. 3 § 3 u.p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej może zapaść dopiero na skutek rozpoznania odwołania strony od orzeczenia komisji dyscyplinarnej, która jest organem uprawnionym do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego na wniosek rzecznika dyscyplinarnego do spraw studentów.
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia o przysługującym jej prawie oraz możliwości zaskarżenia postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 23 stycznia 2024 r., złożyła w dniu 12 lutego 2024 r. zażalenie do Komisji Dyscyplinarnej Wyższej Szkoły P. we W., a następnie - nie czekając na rozstrzygnięcie tego organu - w dniu 27 lutego 2024 r. wniosła bezpośrednio do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego, które - o czym była mowa powyżej - nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a, odrzucił skargę jako niedopuszczalną, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.