Uzasadnienie
W dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wydało decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...]r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza G., Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. w przedmiocie przyznania świadczeń rodzinnych.
Skarżąca nadała listem poleconym w dniu [...]r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W dniu 18 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał postanowienie, którym odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Następnie postanowieniem tut. Sądu z dnia 15 czerwca 2005 r. umorzono postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, albowiem postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Orzeczenie z dnia 7 października 2004 r. zostało doręczone skarżącej w dniu [...]r. Zawierało ono pouczenie, że służy od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, którą należy wnieść za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia stronie.
Skarżąca J. D. w dniu [...]r. nadała w Urzędzie Pocztowym skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawa ta w art. 54 § 1 stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca mimo prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia skargi, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu [...]r. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...]r.
W tej sytuacji skargę wniesioną w niniejszej sprawie uznać należało za spóźnioną.
Podlegała ona zatem odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 u.p.s.a.