Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wyżej oznaczone postanowienie Wojewody J. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu skargi podniósł między innymi, że Wojewoda J. zawarł w zaskarżonym postanowieniu błędne pouczenie o niedopuszczalności zażalenia jak i skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W pismach procesowych z dnia 4 kwietnia 2011 r. oraz z dnia 17 kwietnia 2011 r. skarżący dodatkowo powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu zawarty - według jego twierdzeń- w wyroku z dnia 25 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 156/2001 wydanym w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 3 stycznia 2001 r. Nr... w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do złożenia odwołania, według którego nie rozpoczął bieg terminu do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewody D. z dnia 10 października 1996r. nr... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z uwagi na błędne pouczenie w nim zawarte. Skarżący nie składał wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na przedmiotowe postanowienie.
Z uwagi na brak w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia, wezwano skarżącego do wskazania, w jakiej dacie doręczono mu to postanowienie, zobowiązując jednocześnie Wojewodę D. do przedłożenia dowodu doręczenia skarżącemu tego postanowienia. Skarżący w piśmie z dnia 17 kwietnia 2011 r. oświadczył, że przedmiotowe postanowienie otrzymał w dniu 7 listopada 1996 r. Natomiast Wojewoda D. w piśmie z dnia 20 kwietnia 2011 r. wskazał, że cały materiał aktowy sprawy przekazał do sądu administracyjnego we Wrocławiu.
Jednocześnie nie zakwestionował daty doręczenia stronie przedmiotowego postanowienia, wskazanej przez skarżącego i dodatkowo podkreślił, że z uwagi na fakt, że postępowanie dotyczy okresu w jakim sprawę prowadził inny organ i nie posiada akt sprawy, nie jest władny złożyć oświadczenia w kwestii daty doręczenia skarżącemu przedmiotowego postanowienia,
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.)(zwanej dalej p.p.s.a.)(zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, o czym stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W materiale aktowym badanej sprawy stwierdzono brak zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego zaskarżonego postanowienia, skutkiem czego sąd administracyjny przy ustalaniu daty doręczenia tego postanowienia stronie oparł się na oświadczeniu skarżącego, zawartym w piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2011 r., wedle którego przedmiotowe postanowienie otrzymał w dniu 7 listopada 1996 r. Z tym faktem nie polemizował również Wojewoda D.. Pozostaje poza sporem, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, powołując się w tym zakresie na pouczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Wrocławiu zawarte w wyroku z dnia 25 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 156/2001. W tym zakresie stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny OZ we Wrocławiu w uzasadnieniu wskazanego wyroku nie zawarł -wbrew twierdzeniom skarżącego- takiego pouczenia, ani nie wyraził poglądu pozwalającego na argumentację, na którą powołuje się skarżący w pismach procesowych z dnia 4 i 17 kwietnia 2011 r..
Przede wszystkim zauważyć należy, że kwestie wskazane przez skarżącego ujęte zostały w części zawierającej przedstawienie stanu faktycznego sprawy o sygn. IISA/Wr 156/2001, w ramach którego przedstawiono również stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. zawarte odpowiedzi na skargę. Natomiast wywody i rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego w powołanym wyżej wyroku w żadnym stopniu nie dotyczą kwestii początku biegu terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego, zważywszy, że przedmiotem sporu w sprawie o sygn. akt IISA/Wr 156/2001 była wyłącznie odmowa przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Przyjmując zatem za wiarygodne twierdzenie skarżącego, że zaskarżone postanowienie otrzymał w dniu 7 listopada 1996r., to zgodnie z obowiązującą wówczas ustawą z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 112, poz.540 ze zm.) skarga do sądu powinna być wniesiona w terminie 30 dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w innych przypadkach w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu uzasadniającej wniesieni skargi (art. 35 ust.1 tej ustawy).
Wobec tego termin do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody J. z dnia 10 października 1996r. r. nr... upływał w dniu 9 grudnia 1996 r., który był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia jednak wymaga, że na bieg terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego nie ma wpływu błędne pouczenie o środkach zaskarżenia lub brak stosownego pouczenia w tym zakresie. Okoliczności te mogą mieć znaczenie jedynie przy składaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Również obowiązująca obecnie ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi w art. 53 § 1 p.p.s.a. przewiduje 30 –dniowy termin do wniesienia skargi, który to termin stanowi podstawowa przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu administracyjnego. Takiego wymogu w badanej sprawie skarżący nie spełnia, albowiem wniósł skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną i w konsekwencji obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.