Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 marca 2013 r. I. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I C 224/11. Zarzuciła, że wydane postanowienie jest niezgodne z prawem, postępowanie było prowadzone przez Sąd w sposób wadliwy, m.in. zaskarżone postanowienie zostało wydane pod nieobecność powódki, która w tym czasie przebywała na zwolnieniu lekarskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest dopuszczalna.
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że Sąd ten nie jest właściwy w zakresie postępowania, jakie prowadzą sądy powszechne.
Skarga zatem jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, co orzeczono na wstępie.