Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień 23 listopada 2019 r. A. Z. (dalej: strona, skarżąca) wniosła skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. W treści skargi został zawarty wniosek o zwolnienie skarżącej z kosztów sądowych. Wspomniane pismo (skarga) zostało przez skarżącą nadane listem poleconym w dniu 23 listopada 2019 r. na adres Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Przesyłkę poleconą organ I instancji otrzymał w dniu 26 listopada 2019 r. i przekazał ją SKO pismem z dnia 6 grudnia 2019 r. (data złożenia pisma w organie: 13 grudnia 2019 r.), zaś samą skargę wysłał tut. Sądowi (data wpływu: 19 grudnia 2019 r.). W dniu 7 stycznia 2020 r. tut.
Sąd przekazał skargę według właściwości do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. W dniu 15 stycznia 2020 r. do tut. Sądu wpłynęły akta sprawy i odpowiedź na skargę przekazane przez Kolegium pismem z dnia 10 stycznia 2020 r.
Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 24 października 2019 r.; decyzja zawierała pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Z kolei w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że aby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego decyzję kwestionuje, w terminie prawem przewidzianym (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2017 r., I OZ 1400/17, CBOSA). Wyjątek od tej reguły został przewidziany w art. 53 § 4 p.p.s.a., ale obejmuje on tylko przypadek złożenia skargi wprost do sądu administracyjnego.
W odniesieniu do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, tj. sytuacji, w której skarga została złożona do organu niewłaściwego (takim organem był Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W.) - przyjmuje się, że ten organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. O zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje wtedy data nadania skargi przez organ niewłaściwy w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (por. powołane wyżej postanowienie NSA z dnia 29 września 2017 r. oraz cytowane tam orzecznictwo).
Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 24 października 2019 r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 23 listopada 2019 r. Organ niewłaściwy, do którego skarga została wniesiona (MOPS we W.) przekazał skargę do organu właściwego (Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.) w dniu 13 grudnia 2019 r. (data osobistego złożenia pisma w organie).
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Dodatkowo wskazać trzeba, że skarżąca nie uzupełniła braku skargi poprzez podanie numeru PESEL (art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b). Wezwanie Sądu w tym przedmiocie skarżąca odebrała w dniu 30 stycznia 2020 r. zatem termin do uzupełnienia braku skargi upłynął bezskutecznie w dniu 6 lutego 2020 r.
Jednocześnie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.
Na marginesie Sąd wskazuje, że skarżąca jest z mocy ustawy zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, bowiem zaskarżona sprawa należy do kategorii z zakresu pomocy i opieki społecznej (art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).