Uzasadnienie
A. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].
Powyższym postanowieniem Kolegium uznało za nieuzasadnione zażalenie Z. D. z dnia 2 stycznia 2014 r. na niezałatwienie przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i odmówiło wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.
W postanowieniu zawarte zostało pouczenie, iż nie służy na nie zażalenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który podzielił Sąd, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii - w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie kończy ono postępowania, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 19646).
Znajduje to potwierdzenie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., który wyraźnie stanowi o zakresie kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i pkt 3 powołanego przepisu).
Zaskarżone do Sądu postanowienie z dnia 31 stycznia 2014 r. niewątpliwie nie należy do żadnej z kategorii wymienionych wyżej postanowień. Co więcej, organ orzekający zawarł w nim prawidłowe pouczenie o niesłużącym od niego zażaleniu. Z kolei, przedmiot postanowienia bez wątpienia świadczy o jego incydentalnym charakterze.
W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.