Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 lutego 2015 r. M. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta D. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy skierowania skarżącego do domu pomocy społecznej.
Pismem z 19 maja 2015 r. B. W. – córka skarżącego poinformowała tut. Sąd o śmierci swojego ojca w dniu [...] maja 2015 r., przedkładając na dowód tego kopię odpisu skróconego aktu zgonu nr [...] wystawionego przez Urząd Stanu Cywilnego w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu odwoławczego odmawiająca skierowania skarżącego do domu opieki społecznej. Podstawą materialnoprawną wskazanego rozstrzygnięcia był art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) stanowiący, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu opieki społecznej.
Z powyższego przepisu bezspornie wynika, że żądanie umieszczenia w domu pomocy społecznej może dotyczyć tylko i wyłącznie tej osoby, która z racji swojej sytuacji zdrowotnej, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i wymaga całodobowej opieki.
Skoro zatem strona – jak twierdziła w skardze – wypełniała dyspozycję zacytowanego przepisu ustawy o pomocy społecznej, to nikt inny – poza nim – nie miał prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Stąd też należało uznać, że przedmiot niniejszego postępowania odnosić się mógł wyłącznie do prawa ściśle związanego z osobą zmarłego.
Ponadto wskazać należy, że udziału w sprawie nie zgłosiła żadna osoba, której interesu prawnego dotyczyć mógłby wynik tego postępowania.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.