Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 194/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T. G. (zwanego dalej skarżącym lub stroną) na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie odmowy wypłaty kwoty potrąconej na podstawie tytułów wykonawczych na poczet zaległości alimentacyjnych.
Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2014 r. skarżący wystąpił o sporządzenie i uzasadnienie opisanego na wstępie wyroku.
Następnie po złożeniu powyższego wniosku skarżący uiścił w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 złotych tytułem opłaty kancelaryjnej, która została zaksięgowana pod pozycją [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, do których – zgodnie z art. 212 oraz art. 211 p.p.s.a. – zalicza się również opłatę kancelaryjną.
Stosownie natomiast do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarżący uiścił niewymagane koszty sądowe, rozumiane jako różnicę między kosztami pobranymi – wynoszącymi 100 złotych – a kosztami należnymi, których w niniejszej sprawie strona nie miała obowiązku ponosić.
Stąd też opłata kancelaryjna – jako nienależna – podlegała zwrotowi na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit d) p.p.s.a.