Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2008 r. T. M. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania do PKP S.A. pisma dotyczącego zwrotu rzeczy oraz przesłania dokumentów związanych z opróżnieniem lokalu przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 maja 2008 r.
Pismem z dnia 11 maja 2008 r. skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (pkt I) i ustanowił skarżącemu adwokata z urzędu (pkt II).
Skarżący nie udzielił pełnomocnictwa procesowego wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi - adwokatowi P.M.
Pismem z dnia 17 grudnia 2008 r. skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 30 kwietnia 2008 r., tzn. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Mimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej wezwanie do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi skarżący nie podjął jej w terminie. Tym samym, Sąd zarządził jej włączenie do akt sprawy ze skutkiem doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3).
Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.
Z kolei, po myśli art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Ponieważ skarżący nie udzielił pełnomocnictwa procesowego wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, wezwanie do wykonania zarządzenia w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi, skierowano do skarżącego.
T. M., mimo upływu zakreślonego terminu, nie uiścił należnego wpisu sądowego. Nie złożył też wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Zatem, wniesiona przez niego skarga podlegała odrzuceniu, o czym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono w sentencji postanowienia.
Sygn. akt IV SA/Wr 195/08
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2008 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odmówił przyznania T. M. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (pkt I) i ustanowił skarżącemu adwokata z urzędu (pkt II).
Wyznaczony pełnomocnik wniósł od powyższego postanowienia sprzeciw. Nie przedstawił jednak pełnomocnictwa procesowego udzielonego mu przez skarżącego.
Jednocześnie, w oparciu o art. 44 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniósł o tymczasowe dopuszczenie go do złożenia sprzeciwu.
Na zarządzenie z dnia 12 sierpnia 2008 r., wyznaczony z urzędu pełnomocnik, został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącego, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
W odpowiedzi na wezwanie, adwokat P. M. oświadczył, że nie posiada takiego dokumentu.
Z uwagi na to, że nie uzupełniono w terminie braków formalnych sprzeciwu, Sąd postanowieniem z dnia 6 listopada 2008 r. sprzeciw ten odrzucił.
W dniu 11 grudnia 2008 r. adwokat P. M. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Artykuł 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (...).
Przy czym, przez pierwszą czynność należy rozumieć pierwszą czynność z udziałem tego pełnomocnika.
Po myśli art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Z kolei, zgodnie z brzmieniem art. 44 § 1 p.p.s.a. sąd może dopuścić tymczasowo do podjęcia naglącej czynności osobę niemogącą przedstawić pełnomocnictwa.
Skarżący, mimo podejmowanych przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika prób, nie udzielił mu pełnomocnictwa procesowego do zastępowania go w niniejszej sprawie.
Pełnomocnik zwrócił się więc do Sądu z wnioskiem w trybie art. 44 § 1 p.p.s.a.
Tymczasem, co wymaga podkreślenia, dopuszczenie pełnomocnika tymczasowo do podjęcia naglącej czynności nie zastępuje wezwania do uzupełnienia braków formalnych środka prawnego (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Wa-wa 2008, wyd. 1, s. 80). Nie może też być stosowane obok wezwania pełnomocnika do usunięcia jego braku. Ponadto przepis ten odnosi się do sytuacji wyjątkowych, do których omawiana nie należy.
W niniejszej sprawie, wyznaczony z urzędu adwokat P. M. został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Ponieważ nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałaby wola mocodawcy do reprezentowania go przed sądami administracyjnymi, sprzeciw odrzucono.
Zatem, wobec tego co wcześniej powiedziano, z powodu braku spełnienia przesłanki z art. 44 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.