Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżoną decyzją personalną z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. (dalej organ II instancji, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 57 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 94 ust.2, ust.3 i ust.4, art. 95 ust. 1 i art. 218 ust. 1 pkt 4, ust. 2- 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1427 ze zm., zwanej dalej u.s.w.), utrzymał w mocy decyzję personalną Dyrektora Aresztu Śledczego we W. (dalej organ I instancji) z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] zawieszającą [...] J.K (dalej: strona, skarżąca lub funkcjonariuszka) w czynnościach służbowych na okres 9 miesięcy tj od dnia 22 listopada 2019 r do dnia 22 sierpnia 2020 r. w związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszce postępowaniem karnym.
Zakwestionowana decyzja organu odwoławczego została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] sierpnia 2019 r. wpłynęła do organu I instancji z Prokuratury Krajowej – [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w B. informacja o wszczęciu przeciwko stronie postępowania, sygn. [...]. Z treści zawiadomienia wynikało, że w dniu [...] maja 2019 r. wydano postanowienie o przedstawieniu funkcjonariuszce zarzutu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 298 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W związku z otrzymaną informacją organ I instancji w dniu 22 sierpnia 2019 r. zwrócił się do organu informującego w celu uzyskania informacji m.in. dotyczących czasu, miejsca i okoliczności popełnienia przez ww. przestępstwa. Z odpowiedzi udzielonej w dniu 3 września 2019 r. wynika, że zarzut postawiony skarżącej dotyczy jej współudziału w spowodowaniu w dniu [...] sierpnia 2011 r. w M. (powiat [...]) zdarzenia drogowego w postaci kolizji, skutkującego wypłatą nienależnych odszkodowań w łącznej kwocie 178.508,66 zł., z których ostatnie wypłacone zostało w dniu 23 lutego 2015 r. na rzecz właściciela jednego z pojazdów w tej kolizji rzekomo uczestniczących.
W związku z powyższym, postanowieniem [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ pierwszej instancji wszczął przeciwko stornie postępowanie dyscyplinarne przedstawiając zarzuty następującej treści: popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 298 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, co stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, opisane w art. 230 ust. 1, 2 i 4 u.s.w.; niedopełnienia obowiązku niezwłocznego poinformowania w pisemnym raporcie drogą służbową przełożonego w sprawach osobowych o wszczęciu postępowania karnego w dniu 13 czerwca 2019 r., o którym mowa w § 20 ust. 1 pkt 4 Regulaminu 2/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, co stanowi jednocześnie naruszenie dyscypliny służbowej opisanej w art. 230 ust. 3 pkt 4 cyt. cytowanej wyżej ustawy o Służbie Więziennej. Wobec wskazanych okoliczności w dniu [..] października 2019 r. na mocy prawomocnej decyzji personalnej nr [...], skarżąca została zawieszona w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy tj. od dnia 22 sierpnia 2019 r. do dnia 21 listopada 2019 r. z jednoczesnym zawieszeniem od 1 września 2019 r. wypłaty 50% należnego uposażenia.
Strona w ustawowym terminie nie złożyła odwołania od powyższej decyzji. Następnie po upływie trzech miesięcy organ pierwszej instancji postanowił przedłużyć stronie zawieszenie w czynnościach służbowych na okres kolejnych 9 miesięcy, równocześnie zawieszając od dnia 1 grudnia 2019 r. wypłatę 50 % należnego uposażenia. Uczynił to wydając w dniu 22 listopada 2019 r. decyzję nr 56 zawieszającą funkcjonariuszkę w czynnościach służbowych od dnia 22 listopada 2019 r. do dnia 22 sierpnia 2020 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że art. 94 ust. 2 u.s.w. wprowadza możliwość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy (art. 94 ust. 3 us.w.).Organ I instancji podkreślił, że w związku z faktem, że nadal prowadzone jest przeciwko stronie postępowanie dyscyplinarne i postępowanie karne m. in. o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, powołany przepis art. 94 ust. 2 i 3 u.s.w. stanowi przesłankę, dającą podstawę do przedłużenia okresu zawieszenia strony w czynnościach służbowych. Zdaniem organu rodzaj zarzucanego funkcjonariuszce czynu zarówno w postępowaniu dyscyplinarnym jak i w postępowaniu karnym, oraz interes Służby Więziennej wymagają rzetelnego wyjaśnienia, a ustalenia dokonane w tych postępowaniach pozwolą na ocenę, czy strona jest w stanie w sposób należyty wypełniać powierzone jej obowiązki służbowe. Podkreślono przy tym, że zawieszając stronę w czynnościach służbowych na okres kolejnych 9 miesięcy brano pod uwagę, w szczególności charakter i rodzaj postawionych zarzutów, brak bliższych informacji dot. ustaleń w przedmiotowej sprawie od organu dysponującego, oraz miejsce pełnienia służby, w którym funkcjonariuszka ma dostęp do szczegółowych danych osób pozbawionych wolności.
Za jedną z przesłanek organ uznał również brak informacji od strony, np. o zmianie sytuacji prawnej. Podniesiono przy tym, że nie bez znaczenia pozostaje fakt, że strona jest podejrzana o popełnienie czynu o wysokim stopniu szkodliwości społecznej, podlegającemu karze pozbawienia wolności do lat 8. Dalsze odsunięcie strony od wykonywania zadań i czynności służbowych podyktowane zostało również obawą o realną możliwość właściwego, zgodnego z prawem wywiązywania się z nałożonych obowiązków służbowych. Waga, rodzaj i charakter postawionych stronie zarzutów spowodowały utratę przeze pracodawcę zaufania co do właściwego wykonywania przez funkcjonariuszkę zadań i obowiązków służbowych. Pełnienie przez skarżącą służby w kontakcie z osobami osadzonymi w jednostce penitencjarnej w kontekście charakteru i rodzaju postawionych jej zarzutów nie daje gwarancji właściwej realizacji nałożonych na stronę obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym i zagraża dobru Służby Więziennej.
Wspomniano również, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej w Regulaminie Nr 1/2010 z dnia 18 października 2010 r. jasno określił zasady etyki zawodowej, jakimi powinien kierować się funkcjonariusz Służby Więziennej. Z zasad tych wynika, że funkcjonariusz w służbie jak i poza służbą winien zachowywać się w sposób praworządny, odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego. Powinien on unikać zachowań, które mogą godzić w dobre imię służby lub godność innych osób, dbać o społeczny wizerunek Służby Więziennej podejmując działania budujące zaufanie do niej. Osiągnięciu ww. celów musi towarzyszyć nieposzlakowana opinia funkcjonariusza Służby Więziennej. W opinii organu zachowanie strony niewątpliwie godzi w odbiór publiczny Służby Więziennej, której jest przedstawicielem. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez stronę odwołania, organ II instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
We wstępnych motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została wysłana pocztą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru zarówno do skarżącej (odebrała ją w dniu 29 listopada 2019 r.) jak i jej pełnomocnika (odebrana w dniu 25 listopada 2019 r.). Uczyniono tak bowiem w dniu 22 listopada 2019 r. funkcjonariusz działu organizacyjno- prawnego i kadr organu I instancji podjął bezskuteczną próbę osobistego doręczenia rozstrzygnięcia organu I instancji w siedzibie pełnomocnika strony. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy, art. 94 ust.2-4 u.s.w. odwołując się do argumentacji przytoczonej w decyzji organu I instancji wskazał, że zgodnie z orzecznictwem przesłanką uzasadniającą rozstrzygnięcie w zakresie zawieszenia w czynnościach służbowych, jest samo zaistnienie obiektywnego faktu wszczęcia postępowania karnego w związku z postawionym zarzutem, nie zaś poczynione w jego toku ustalenia czy zasadność tego zarzutu.
Wskazał także, że wykonywanie obowiązków funkcjonariusza działu ewidencji aresztu śledczego, który ma dostęp do szczegółowych danych osób pozbawionych wolności, może mieć bezpośredni wpływ na funkcjonowanie i bezpieczeństwo całego aresztu. Dlatego też, w interesie służby jest odsunięcie skarżącej od wykonywania czynności służbowych do czasu zbadania zasadności stawianych jej zarzutów. Organ wskazał też na potrzebę zachowania dobrego wizerunku funkcjonariuszy i służby pośród osadzonych, w oczach opinii publicznej oraz właściwej dyscypliny pośród załogi i osadzonych – czemu jak wskazano, bezpośrednio zagraża czyn, którego popełnienie zarzuca się stronie. Pełnienie służby publicznej przez funkcjonariusza służby więziennej wymaga – jak stanowi art. 27 u.s.w. wysokiego poziomu moralnego oraz nieposzlakowanej opinii, i takiemu wizerunkowi społecznemu funkcjonariusza ma służyć instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych, w przypadku zaś uniewinnienia strony w postępowaniu karnym i dyscyplinarnym od postawionych zarzutów, skarżąca niewątpliwie odzyska zarówno zaufanie przełożonych jak i należną część uposażenia.
Ustosunkowując się do treści odwołania organ przyznał, że co prawda organ "omyłkowo błędnie" określił datę z jaką upływał 3 miesięczny termin zawieszenia w czynnościach służbowych, jednakże w ostatnim dniu tego zawieszenia przedłużył okres zawieszenia na kolejne 9 miesięcy, do dnia 22 sierpnia 2020 r. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że wskazane decyzje stosownie do treści art. 218 ust. 3 u.s.w. są natychmiast wykonalne. Innymi słowy termin zawieszenia w czynnościach zaczyna biec z dniem określonym w decyzji, a nie od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna po wyczerpaniu trybu odwoławczego. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia jest prawidłowe. W skardze do tut. Sądu strona, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 110 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu przez organ odwoławczy, że termin zawieszenia w czynnościach służbowych zaczyna biec z dniem określonym w decyzji, podczas gdy organ administracji publicznej związany jest wydaną decyzją od chwili doręczenia jej stronie i od tej też chwili należy liczyć początek terminu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, co w realiach niniejszej sprawy oznacza, iż decyzja została wydana i doręczona skarżącej już po upływie terminu wskazanego w pierwotnej decyzji zawieszającej ją na okres 3 miesięcy; -art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego co przejawiło się w nierozpoznaniu przez organ wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; -art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego rozważenia dowodów w postaci dokumentów przedłożonych przez skarżącą dnia 10.01.2020 r. a także nieprowadzeniu dowodów na okoliczność aktualnego stanu postępowania karnego toczącego się przeciwko skarżącej, jej stosunku do przedstawionych jej zarzutów oraz przewidywanej daty zakończenia postępowania. Ponadto strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. art. 94 ust. 3 zdanie 2 u.s.w. polegające na niewskazaniu zarówno przez organ I jak i II instancji okoliczności realnie rodzących "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu tego przepisu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. W odniesieniu do podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia art. 110 §1 k.p.a., powołując się na stanowiska doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych wyrażone w kontekście obwiązującej w tej sprawie regulacji art. 218 ust.1 u.s.w. stanowiącej o natychmiastowej wykonalności kontrolowanej decyzji, organ wywiódł, że istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych jest to, że decyzja staje się wykonalna, mimo że nie jest ostateczna. W opinii organu należy przyjąć, że decyzja staje się natychmiast wykonalna z dniem wydania decyzji pisemnej lub z dniem ogłoszenia decyzji ustnej, gdy rygor został nadany w decyzji. Odnosząc się do charakteru kontrolowanej decyzji, organ odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wywiódł, że decyzja konstytutywna może niekiedy działać również z mocą wsteczną, w zależności od właściwości danego stosunku prawnego oraz stanu faktycznego konkretnej sprawy. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Stosownie do regulacji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. z 2019 r. poz.2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji dotyczącej przedłużenia skarżącej zawieszenia w czynnościach służbowych wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, gdyż przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik tej sprawy. Kontrolowane decyzje są wadliwe, a zarzuty skargi częściowo zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela (niesporne między stronami) ustalenia faktyczne organów obu instancji, czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych, także w zakresie dat i sposobu doręczenia decyzji organu I instancji.
Należy podkreślić, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do swoistego "poprawiania" daty wskazanej w prawomocnej decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] z jaką upływał trzymiesięczny okres zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. W decyzji tej wskazano bowiem 21 listopada 2019 r., organ odwoławczy nie może teraz twierdzić, że termin zawieszenia upływał 22 listopada 2019 r. Wynikający z regulacji art. 94 ust 3 u.s.w. termin trzech miesięcy jest bowiem terminem maksymalnym, możliwe jest zatem zastosowanie tej instytucji na krótszy okres. Skoro wspomniany przepis art. 94 ust. 3 zd. 2 przewiduje możliwość, przedłużenia tego okresu, to musiało ono nastąpić przed upływem dnia 21 listopada 2019 r. wskazanego jako ostatni dzień okresu zawieszenia Bezwzględnie zatem, decyzja o przedłużeniu zawieszenia winna zostać wydana i doręczona przed upływem tego terminu.
W konsekwencji przyjęcie przez organy obu instancji odmiennego w tym względzie stanowiska stanowi także o naruszeniu art. 94 ust. 3 zdanie drugie regulującego instytucję przedłużenia zwieszenia w czynnościach służbowych poprzez brak zachowania ciągłości owego zawieszenia co godzi w samą istotę przedłużenia okresu zawieszenia rozumianego jako prolongacja, wydłużenie okresu w jakim funkcjonariusz nie może wykonywać żadnych czynności służbowych. W celu zachowania ciągłości tej instytucji z uwzględnieniem jej charakteru i funkcji, w zgodzie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych powinna, wbrew stanowisku organów orzekających w tej sprawie, zostać wydana i doręczona funkcjonariuszowi, którego dotyczy, przed dniem określonym w pierwotnej decyzji o zawieszeniu jako data upływu okresu zawieszenia (por.red.
Mazuryk Marcin, Zoń Michał, Służba więzienna. Komentarz- LEX). Skoro bowiem funkcjonariusz w trakcie zawieszenia w czynnościach służbowych nie może wykonywać żadnych czynności, a organ postanowi o przedłużeniu okresu zawieszenia, to podjęta w tym przedmiocie decyzja właśnie z uwagi na jej szczególny charakter i walor natychmiastowej wykonalności bezwzględnie musi zostać wydana i doręczona stronie przed końcem poprzedniego okresu zawieszenia. Innymi słowy przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych musi nastąpić przed upływem pierwotnego zawieszenia w związku z koniecznością uwzględnienia sytuacji faktycznej i prawnej w chwili upływu terminu pierwotnego zawieszenia.
W konsekwencji Sąd za trafny uznał zarzut naruszenia art. 110 § 1 k.p.a. polegający na błędnym przyjęciu przez organ odwoławczy, że doszło do przedłużenia terminu zawieszenia w czynnościach służbowych na okres dalszych dziewięciu miesięcy, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została wydana (dnia 22 listopada 2020 r) i doręczona stronie i jej pełnomocnikowi (odpowiednio w dniach 29 i 25 listopada 2020 r.) już po upływie terminu wskazanego w pierwotnej decyzji jako końcowy termin zawieszania funkcjonariuszki w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy (do dnia 21 listopada 2019 r.). Podstawą materialną zaskarżonej decyzji był art. 94 ust. 2-4 u.s.w. Zgodnie ze wskazaną regulacją funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego.
Instytucja ta pełni rolę podobną do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, a jej celem jest uniemożliwienie wykonywania jakichkolwiek czynności służbowych przez funkcjonariusza Służby Więziennej w przypadku zaistnienia sytuacji określonej w powołanym przepisie. Co równie istotne, z art. 94 ust. 3 u.s.w. wynika, że zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, zaś w szczególne uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Nie ulega zatem wątpliwości, że powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że decyzja o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych oraz o przedłużeniu tego zawieszenia podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie oznacza to oczywiście, że mamy w tym przypadku do czynienia z dowolnością działania organów, gdyż za każdym razem winien on należycie umotywować zasadność podjętego rozstrzygnięcia, bazując przy tym na zgromadzonym materiale dowodowym oraz ustalonych na jego podstawie okolicznościach faktycznych.
Przyznać jednak trzeba, że kontrola sądowa decyzji uznaniowej dokonywana jest wyłącznie w zakresie jej zgodności z prawem, nie zaś słuszności czy celowości jej podjęcia, a wokół których zdają się oscylować niektóre argumenty skargi. Z całą stanowczością należy bowiem podkreślić, że zaskarżona decyzja nie przesądza w żadnym stopniu o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu karnym. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r., I OSK 2032/14, opubl. w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 4 u.s.w., sprawy dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji.
Stosownie do treści art. 218 ust. 4 u.s.w., do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy k.p.a. W rozpatrywanej sprawie nie było zatem podstaw do odstąpienia od zastosowania w tej sprawie podstawowych zasad prawa administracyjnego jak i obowiązujących regulacji procesowych. Skoro bowiem decyzja personalna o przedłużeniu okresu zawieszenia jest decyzją administracyjną, to o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego i obowiązywaniu wobec strony można mówić dopiero z chwilą doręczenia, a wyjątkowo – ustnego ogłoszenia (art. 109 § 1 i § 2 k.p.a.).
Zatem decyzja administracyjna zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu jej skutecznego doręczenia. Przesądza o tym art. 110 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia o ile kodeks nie stanowi inaczej. Moment skutecznego doręczenia decyzji stronie ma zatem dwojakie znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, z tą chwilą decyzja zaczyna wiązać organ, który ją wydał i jednocześnie dopiero od tego momentu może zostać zaskarżona przez stronę we właściwy sposób.
Tym samym decyzja administracyjna, chociaż podpisana przez organ, który ją wydał, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem stronie. Niewątpliwie fakt natychmiastowej wykonalności decyzji wynikający z unormowania art. 218 ust. 2 i 3 u.s.w. ma bezpośredni związek z rozpoczęciem biegu terminu zawieszenia w czynnościach służbowych. Cel i charakter tej instytucji wymaga "wykonania" zarówno ze strony organu jak i funkcjonariusza. Z jednej strony jest to bowiem odsunięcie od czynności służbowych z drugiej zaś odpowiednio powstrzymywanie się od nich. Natychmiastowe wykonanie, pomimo nawet ewentualnego odwołania, możliwe jest zatem dopiero po zakomunikowaniu stronie o treści wydanej wobec niej decyzji czyli po doręczeniu decyzji funkcjonariuszowi. Wobec braku odmiennych regulacji kodeksowych odnoszących się do decyzji wydanych na podstawie art. 218 u.s.w. należy przyjąć, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia jedynie z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny jej podstawy prawnej i faktycznej, ale wywiera ona skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie.
Nadto skoro kwestionowane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie o przedłużeniu okresu zawieszenia, wydawane w ramach uznania administracyjnego, jest decyzją konstytutywną, to może ono kształtować sytuację strony na przyszłość w sytuacji wydania i doręczenia go stronie przed upływem okresu poprzedniego zawieszenia. Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że akty konstytutywne tworzą, znoszą lub zmieniają stosunki prawne. W przeciwieństwie do aktów deklaratoryjnych (które nie tworzą nowych sytuacji prawnych, tylko potwierdzają ich powstanie z mocy samego prawa) wywołują skutki prawne dopiero od chwili ich wydania, ze skutkiem ex nunc. Wszystkie akty wydawane w ramach uznania administracyjnego, tzw. akty swobodne, są aktami konstytutywnymi (patrz M. Wierzbowski, Prawo Administracyjne, wydanie 12, wyd. Wolters Kluwer, str. 257). Zdaniem Sądu, przeciwnie do przedstawionej w decyzji oraz odpowiedzi na skargę argumentacji, w rozpatrywanej sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do uznania, że wydana w tej sprawie decyzja o charakterze niewątpliwie konstytutywnym, wbrew swojej istocie może działać z mocą wsteczną.
Reasumując skoro zgodnie z art. 110 k.p.a. dopiero doręczenie wspomnianej decyzji stronie rodzi związane z nią skutki zarówno materialne i procesowe, nie da się pogodzić z podstawowymi zasadami wynikającymi z konstytucyjnej zasady państwa prawnego i zasady praworządności (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP) skonkretyzowanymi w art. 6 i 8 k.p.a., oraz samej istoty przedłużenia w zawieszenia w czynnościach służbowych (art.94 ust.3 zd. 2 u.s.w.) sytuacji, w której organ doręczając decyzję o charakterze uznaniowym wywodzi jej skutki z mocą wsteczną wbrew obowiązującym go regulacjom procesowym. Co znamienne wskazane uchybienie przepisom procedury administracyjnej jako mające bezpośredni wpływ na byt prawny rozpatrywanej sprawy, tj przedłużenia terminu zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego w drodze stosownego rozstrzygnięcia organu odwoławczego przewidzianego w obowiązujących przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
Na uwzględnienie nie zasługują natomiast pozostałe zarzuty skargi, także Sąd z urzędu nie dopatrzył się innych istotnych naruszeń, zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi wobec wcześniej wskazanych przyczyn uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć, należy jedynie podkreślić, że kwestią bezsporną jest, że na tym etapie postępowania żaden z organów wydających decyzje nie ma możliwości oceniania dowodów uzyskanych w postępowaniu karnym, czy administracyjnym. Nie kwestionowane przez skarżącą jest, że w dacie wydania decyzji o przedłużeniu zawieszenia funkcjonariusza postępowanie karne nadal się toczyło. Zdaniem sądu, w realiach niniejszej sprawy argumentacja decyzji organu, wskazująca podstawy zawieszenia funkcjonariusza w służbie, a następnie przedłużenia zastosowania wobec strony tej instytucji w związku z możliwością zachowania niepraworządnego, i naruszającego interes Służby Więziennej, w konfrontacji z zakresem obowiązków służbowych funkcjonariuszki, w dostateczny sposób została wykazana.
W świetle wykładni art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej niesporna jest bowiem powinność funkcjonariusza w służbie, jak i poza służbą zachowania w sposób praworządny (przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa), odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego, unikania zachowań i sytuacji, które mogą godzić w dobre imię Służby lub godność innych osób. Skarżąca pełni służbę w formacji, której stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, jednym z głównym zadań, jest prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych. Osiągnięciu ww. zamierzonych zadań penitencjarnych i wychowawczych musi bezwzględnie towarzyszyć nieposzlakowana opinia wszystkich funkcjonariuszy więziennictwa, również tych którzy bezpośrednio nie prowadzą resocjalizacji.
Powyższe daje szansę na zachowanie gwarancji, prawidłowego wykonywania poleconych im obowiązków, i służy podtrzymywaniu wiary w sprawność samej instytucji dla pozostałych funkcjonariuszy i społeczeństwa, poprzez praworządną i etyczną postawę, korespondującą z celami Służby Więziennej. Z przedstawionych względów, ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zobowiązany będzie wziąć pod uwagę rozważania zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. Następnie organ winien ocenić, czy w takiej sytuacji w dalszym ciągu będą zachodziły przesłanki do przedłużenia zawieszenia funkcjonariuszki na tej podstawie i czy nie sprzeciwia się temu dyspozycja art. 94 ust. 3 zd. drugie u.s.w., ostatecznie wydając stosowne rozstrzygnięcie zaopatrzone w uzasadnienie spełniające ustawowe wymagania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sądowego, sprowadzających się do zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.