Uzasadnienie
Skarżący dnia 25 października 2016 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Pismem referendarza sądowego z dnia 2 listopada 2016 r. wezwano skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji materialnej. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 listopada 2016 r. Skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi.
Na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. przewodniczący poinformował skarżącego o toczącym się postępowaniu wpadkowym w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżący na rozprawie tej oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy i będzie bronił się sam.
Przepis art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy).
Z treści art. 245 § 1 p.p.s.a. wynika m. in., że prawo pomocy obejmuje m. in. ustanowienie adwokata.
Skoro skarżący na rozprawie w dniu 17 października 2016 r. złożył oświadczenie, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy o przyznanie pełnomocnika z urzędu, to w tej sytuacji, postępowanie wszczęte wnioskiem złożonym w Sądzie w dniu 25 października 2016 r. należało umorzyć zgodnie z art. 249a p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a, art. 245 § 3 i art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.