Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie, na podstawie art. 113 § 1 i § 3 kpa, po rozpoznaniu sprawy W. S., sprostował oczywistą omyłkę w decyzji własnej z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzając, że w jej uzasadnieniu w wierszu dwudziestym od góry jest: "w obozie w M. zawarte [...] r.", a powinno być: "w obozie w G. w [...] r." oraz w wierszu dziesiątym od dołu jest: "obóz hitlerowski w M. ", a powinno być: "obóz hitlerowski w G. ".
W motywach postanowienia Kierownik Urzędu wskazał, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. Nr [...] o uchyleniu decyzji własnych i przyznaniu uprawnień kombatanckich nastąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym podaniu nazwy miejscowości, w której strona przebywała w obozie hitlerowskim. W tekście decyzji zaistniała oczywista omyłka.
W związku z powyższym, w myśl art. 113 § 1 kpa, zgodnie z którym: "Organ administracji państwowej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach", Kierownik Urzędu wskazał, iż prostuje omyłkę.
Odnośnie zaś, podnoszonej przez stronę, okoliczności dotyczącej "uznania daty [...] r. za początek mojego okresu represji", Kierownik Urzędu podał, że okres represji nie może zostać sprostowany w trybie art. 113 § 1 kpa. Przyjęty w decyzji okres represji ([...] r.) nie jest wynikiem oczywistej omyłki, lecz zakwestionowaniem wiarygodności oświadczeń świadków w kwestii pobytu strony w obozie w G. w okresie [...] r. Ustalenie faktycznego okresu pobytu strony w obozie mogłoby nastąpić wyłącznie w postępowaniu odwoławczym. Jednakże strona wskazała, iż nie wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z decyzją z dnia [...] r. ("Bowiem w decyzji uznano mi 1-miesiąc jako okres represji co ja przyjmuję i od tego jak i od samej decyzji się nie odwołuję").
W. S., niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia, zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
We wniosku podniósł, że okres represji rozpoczął się dla niego dnia [...]. Nie zgodził się z tym, że daty tej nie potraktowano jako początku okresu represji.
Wskazał, iż w decyzji z dnia [...] r. napisano: "Okres represji ustalono w oparciu o dane zawarte w treści zaświadczenia Archiwum Państwowego w P. T. z dnia [...] r." Natomiast, jego zdaniem, w tym zaświadczeniu nie podano daty rozpoczęcia tego okresu.
W roku [...], kiedy występował z odwołaniem, nie dysponował dokumentami, które potwierdzałyby podaną przez niego początkową datę okresu represyjnego. Dodał, iż w chwili obecnej podjął intensywne starania o znalezienie takiego dokumentu, a po jego uzyskaniu natychmiast go przedstawi.
Zwrócił się również o zmianę daty wydania decyzji, tj. z dnia [...] r. na dzień [...] r., ponieważ już wtedy powinna ona być dla niego pozytywna.
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 113 § 1 i § 3 kpa, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r.
W jego uzasadnieniu podał, że w całości podtrzymuje stanowisko zajęte w postanowieniu z dnia [...] r., a wniosek strony nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.
Nadmienił, iż strona postępowania w zażaleniu na wydane postanowienie żąda zmiany jego części merytorycznej, zarówno rozstrzygnięcia jak i uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. W decyzji tej za okres represji, której podlegała strona, przyjęto jeden miesiąc. Nie jest możliwa zmiana omawianej decyzji w zakresie przyjęcia innego okresu represji w zastosowanym trybie art. 113 kpa. Przyjęty okres represji nie jest dotknięty wadą omyłki pisarskiej, lecz dotyczy oceny zebranego materiału dowodowego.
W trybie art. 113 § 1 kpa nie może zostać również uwzględniony wniosek strony o zmianę daty podjęcia decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich wynikających z ustawy o kombatantach. Wskazana data ma bowiem zawiązek z chwilą podjęcia pozytywnego rozstrzygnięcia.
Podał również, że decyzja Kierownika Urzędu z dnia [...] r., wobec upływu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uprawomocniła się i jako taka jest ostateczna, zaś strona zostanie poinformowana o prawnych możliwościach jej wzruszenia osobnym pismem.
W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu W. S. wniósł o ustalenie (uznanie) okresu represji, którym podlegał od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz zmiany daty podjęcia decyzji o przyznaniu mu uprawnień kombatanckich na dzień [...] r., jak i zasądzenie za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. zaległych świadczeń (dodatków) kombatanckich wraz odpowiednimi ustawowymi odsetkami.
Uzasadniając powyższe żądania wskazał, że w decyzji z dnia [...] r. Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził, iż "okres represji ustalono w oparciu o dane zawarte w treści zaświadczenia Archiwum Państwowego w P. T. z dnia [...] r." W jego przekonaniu zaświadczenie to potwierdza jedynie datę końca okresu represji, nie potwierdza zaś daty jego początku, tj. daty [...] r. Tym samym dowód, na podstawie którego ustalono okres represji, okazuje się być błędnym.
Wobec tego, skarżący wniósł o wyjaśnienie mu, na podstawie jakiego dokumentu ustalono początek okresu represji. Jak stwierdził, mogło to w jakiś sposób być związane z tym, że utrzymywano, iż był represjonowany w M., a nie w G., a to byłby już oczywisty fałsz.
Nadto dodał, że decyzję z dnia [...] r. Kierownik Urzędu wydał w oparciu o tę samą ustawę, która w dniach [...] r. oraz [...] r. była dla Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podstawą do odmówienia mu przyznania uprawnień kombatanckich.
Podał, że w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lub 5 kpa wnosi o wzruszenie decyzji z dnia [...] r. w części dotyczącej daty jej obowiązywania z dnia [...] r. na dzień [...] r. Zarzucił, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się być fałszywe, wyszły na jaw okoliczności, wymienione w pkt 5 powyższego artykułu kpa, a on w okresie od dnia [...] r. był pozbawiony dodatków kombatanckich.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Nadto stwierdził, że organ orzekający poinformował stronę o możliwości wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r., która wystąpiła do Kierownika Urzędu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie w trybie art. 145 kpa. Wniosek ten zostanie rozpatrzony po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. S. na postanowienie z dnia [...] r. Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd administracyjny nie może oprzeć tej kontroli o kryterium słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określającym zakres kognicji sądu administracyjnego, przedmiotem zaskarżenia do sądu mogą być m. in. wskazane w tym przepisie postanowienia.
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. (dalej: Kierownik Urzędu) z dnia [...] r. Nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] r. Nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] r. Nr [...].
Wskazaną decyzją z dnia [...] r. Kierownik Urzędu uchylił decyzje własne z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich oraz z dnia [...] r. Nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] r. Nr [...], a także w oparciu o art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997r. Nr 142, poz. 950 ze zm.) przyznał W. S. uprawnienia kombatanckie.
W myśl art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Problem w rozważanej sprawie sprowadza się do tego, że skarżący domaga się rozstrzygnięcia kwestii merytorycznych w postanowieniu Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., wydanym w oparciu o wyżej cytowany przepis prawa.
Gdy tymczasem, sytuacja określona w art. 113 § 1 kpa, to taka, kiedy w decyzji w sposób wyraźny zastosowano mylną pisownię, pominięto litery w wyrazie, dopuszczono się błędu w działaniu matematycznym lub innej tego rodzaju omyłki. Przyjęta w tej normie prawnej klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca, zaś powstałe błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki musi niewątpliwie charakteryzować cecha oczywistości.
Tak więc, wbrew temu czego domaga się skarżący, w postępowaniu o sprostowanie błędu pisarskiego na podstawie art. 113 § 1 kpa, nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] r., której sprostowania dokonano. Niespornym jest, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji, gdyż tryb rektyfikacji decyzji administracyjnych, przewidziany w art. 113 § 1 kpa stosuje się tylko w przypadku nieistotnej wadliwości, z którą mamy tu do czynienia.
Niedopuszczalne jest bowiem obejmowanie instytucją sprostowania (art. 113 § 1 kpa) omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie (wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 litego 2001r., sygn. akt IV SA 2746/98, ONSA 2002/2/77).
W związku z tym, że Sąd w tym składzie orzekającym, podziela powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jedynie w kwestii wyjaśnienia skarżącemu dodaje, że wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych. Nie można tego uczynić w drodze jej sprostowania w trybie art. 113 § 1 kpa. Jest to, jak już wcześniej podkreślono, niedopuszczalne.
Skoro skarżący, w związku z decyzją z dnia [...] r., zarzuca Kierownikowi Urzędu poczynienie mylnych ustaleń faktycznych w sprawie oraz opatrzenie decyzji niewłaściwą datą, nie może domagać się rozpatrzenia stawianych zarzutów w postępowaniu mającym za przedmiot jedynie rozpoznanie tego rodzaju wadliwości, jakie przewiduje przepis art. 113 § 1 kpa.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.