Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 lutego 2019 r. J. W. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję Prezydenta Miasta W. w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 210/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił przedmiotową skargę.
Skarga kasacyjna osobiście wywiedziona przez stronę od tego orzeczenia została z kolei odrzucona postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 210/19.
Powyższe orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 września 2019 r.
Pismem z dnia 25 września 2019 r., skarżący złożył osobiście przez siebie sporządzone zażalenie na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 210/19, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został odrzucony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Ponadto zgodnie z art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 u.p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia zażalenia w stosunku do postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest również sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Skarżący w przedmiotowej sprawie nie zastosował się do przywołanych przepisów, o których treści został zresztą należycie pouczony w momencie doręczenia zakwestionowanego orzeczenia (punkt czwarty pouczenia zawartego w piśmie z dnia 27 sierpnia 2019 r., doręczonego wraz z zakwestionowanym postanowieniem).
Poza tym należy podkreślić, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione po upływie ustawowego, siedmiodniowego terminu. Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowienie, którego wzruszenia skarżący aktualnie się domaga, zostało mu doręczone w dniu 11 września 2019 r. Tymczasem wniesiony przez niego środek odwoławczy został złożony w biurze podawczym tutejszego Sądu dopiero w dniu 25 września 2019 r., podczas gdy wyznaczony stronie termin upłynął bezskutecznie z dniem 18 września 2019 r. Skarżący co prawda wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jednakże został on odrzucony prawomocnym postanowieniem z dnia 5 grudnia 2019 r.
Zatem zażalenie wywiedzione osobiście przez skarżącego, dodatkowo po upływie ustawowego terminu, należało uznać za spóźnione i niedopuszczalne.
Stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, wniesione zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.